Blog

piraeuspress.gr ~ Συνέντευξη Νίκος Δαφνής, Κωνσταντίνα Σαραντοπούλου, Μαρουσώ Γεωργοπούλου ~ Χορεύοντας στη Λούνασα

3 Μαρτίου 2026

Τρεις συντελεστές του «Χορεύοντας στη Λούνασα» απαντούν στo PIRAEUS PRESS

Το «Χορεύοντας στη Λούνασα» του Ιρλανδού συγγραφέα Brian Friel, από τα σημαντικότερα έργα του 20ου αιώνα ζωντανεύει στον «Πίσω Χώρο», του Θεάτρου Κάτω απ’ τη Γέφυρα. Τρεις συντελεστές της παράστασης, ο Νίκος Δαφνής που υπογράφει την σκηνοθεσία, η Κωνσταντίνα Σαραντοπούλου με διττό ρόλο, στην μουσική-χορογραφία και στην διανομή και η Μαρουσώ Γεωργοπούλου, ηθοποιός που πρωταγωνιστεί σε αυτήν, μιλούν στο PIRAEUS PRESS.

Κωνσταντίνα: Tαυτίζομαι με την αίσθηση ευθύνης που πολλές φορές γίνεται προσωπική φυλακή. Με εκείνη τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στη δύναμη και στην καταπίεση του εαυτού. Η Κέιτ είναι ένας άνθρωπος που αγαπά βαθιά, αλλά δεν ξέρει πώς να το εκφράσει χωρίς να διακινδυνεύσει την ισορροπία που έχει χτίσει.

… Επέλεξα η κίνηση να γεννιέται οργανικά από τις εσωτερικές εντάσεις των προσώπων. Να μοιάζει σαν κάτι που τις κυριεύει, όχι σαν κάτι που αποφασίζουν. Γιατί σε αυτό το έργο, η μουσική είναι μνήμη, επιθυμία, καταπίεση και ελευθερία μαζί.

Μαρουσώ: Η Άγκνες στο «Χορεύοντας στη Λούνασα» είναι ένας πολύ ιδιαίτερος ρόλος. Μου άρεσε η σιωπή της και άκουσα όσα δε λέει… Και όταν ένας ηθοποιός «ακούει» αυτά που δε λέγονται, τότε ο ρόλος ζωντανεύει πραγματικά.

Προσπαθώ, λοιπόν, να μεταφέρω στο κοινό όσα δε λέγονται. Η Άγκνες έχει μια εσωτερική φωτιά. Σπάνια ξεσπά, αλλά όταν το κάνει, το κοινό πρέπει να το νιώθει σαν αποκάλυψη. Αν ήθελα να της βάλω στο στόμα κάποια λόγια που δεν έχει γράψει ο Φρίελ θα έλεγε: «Στη σιωπή κρύβεται η αλήθεια μου κι εκεί βρίσκω ελευθερία».

Νίκος: Οφείλω να ομολογήσω πως θεωρώ αφέλεια να ενοχοποιούμε (γενικώς) την «κοινωνία» για όλα.

… Οι απαιτήσεις στη «Λούνασα» είναι τέτοιες που έπρεπε πολλά πράγματα να συγκλίνουν. Και το πιο σημαντικό: Ένας θίασος που να αποτελείται από ηθοποιούς, όχι μόνο ΠΟΛΥ καλούς, αλλά και να λειτουργούν σαν ομάδα.

… Ο λιλιπούτειος «Πίσω χώρος» ενεργειακά είναι ένας ιδιαίτερος χώρος. Ο πιο μακρινός θεατής κάθεται 5-6 μέτρα μακριά από το κέντρο της σκηνής. Και ο πιο κοντινός … λιγότερο από ένα. Αυτή η συνθήκη ήταν η ιδανική για το συγκεκριμένο έργο. Ο θεατής δεν παρακολουθεί απλά, αλλά να είναι ΜΕΣΑ στην παράσταση.

duende-art.com – Συνέντευξη Μαρουσώ Γεωργοπούλου – Χορεύοντας στη Λούνασα

27 Φεβρουαρίου 2026

Μαρουσώ Γεωργοπούλου: “Το θέατρο διδάσκει, διαμορφώνει, εξελίσσει και εν τέλει μας κάνει καλύτερους ανθρώπους.”

«Χορεύοντας στη Λούνασα» του Brian Friel στο «Θέατρο Κάτω απ’ τη Γέφυρα» σε σκηνοθεσία Νίκου Δαφνή, κάθε Σάββατο στις 21:00 και Κυριακή στις 20:00. Είμαι πολύ ενθουσιασμένη που συμμετέχω σ’ αυτό το υπέροχο ανέβασμα ενός από τα πιο σημαντικά και πολυβραβευμένα σύγχρονα θεατρικά έργα, με πολύ αγαπημένους συναδέλφους.

Το έργο διαδραματίζεται στην Ιρλανδία του 1936 και αφηγείται, μέσα από την οπτική ενός αφηγητή, τη ζωή πέντε αδελφών που ζουν μαζί σ’ ένα μικρό χωριό.

Εγώ υποδύομαι την Άγκνες που είναι ένας πολύ ιδιαίτερος ρόλος. Σιωπηλή και εσωστρεφής, με έντονο εσωτερικό κόσμο, πλέκει γάντια για να βγάζει τα προς το ζην. Μέσα της κουβαλά καταπίεση, ανεκπλήρωτες επιθυμίες και μια βαθιά ανάγκη για αγάπη και διαφυγή. Μια φωτιά που σπάνια ξεσπά αλλά όταν το κάνει, το κοινό το νιώθει σαν αποκάλυψη. Η σχέση της με την αδελφή της Ρόουζ, δείχνει τη φροντίδα και την τρυφερότητά της, ενώ η σιωπή της συχνά μιλά περισσότερο από τα λόγια.

all4fun.gr – Κριτική Γιάννης Γαβρίλης – Χορεύοντας στη Λούνασα

24 Φεβρουαρίου 2026

Περί Θεάτρου – Γράφει ο Γιάννης Γαβρίλης για την παράσταση “ΧΟΡΕΥΟΝΤΑΣ ΣΤΗ ΛΟΥΝΑΣΑ” του Μπράιαν Φρίελ σε σκηνοθεσία του Νίκου Δαφνή στο Θέατρο Κάτω από την Γέφυρα

« Ο κ. Δαφνής εδώ, δεν σκηνοθετεί με τον τυπικό ορισμό της σκηνοθεσίας. Ξεπερνάει το ‘’τυπικό’’ και στην κυριολεξία απογείωσε το έργο, προσδίδοντας του την γοητεία, την δυναμική, την βακχεία που το χαρακτηρίζει. Ανέτρεψε τα σκηνοθετικά στεγανά, πρόβαλλε συνειδητά τους χυμούς και τα αρώματα (ακόμη και τις ρωγμές του) που το χαρακτηρίζουν, εκεί στον ‘’Πίσω Χώρο’’ του θεάτρου του, φέρνοντάς με κατανοητό, πρωτότυπο σκηνοθετικά και με έξυπνες λύσεις, μια διαρκή ενέργεια, έναν συνεχή ρυθμό, αυτή την πραγματική ύπαρξη που ο Μπράιαν Φρίελ καταθέτει και μέσα από τις όποιες οδηγίες του.

Ας μου επιτραπεί να γράψω, πως αυτή η παράσταση που παρακολούθησα, είναι από τις ελάχιστες (και σκηνοθετημένες από καθιερωμένους σκηνοθέτες), που με κράτησε, με συγκίνησε, με έκανε να νοιώσω αυτή την (δυστυχώς) σπάνια πληρότητα που προσφέρει μια θεατρική παράσταση στον θεατή της.

… Ευτυχήσαμε να δούμε ικανότατες ερμηνείες και να παρατηρήσουμε το δύσκολό του να παίρνει μορφή, πόσο μάλλον θεατρική αξία, η υποκριτική συλλογικότητα, καθώς εκ του έργου απορρέων, όλοι / ες οι χαρακτήρες – ήρωες είναι εξαρτώμενοι και συμπάσχοντες, και αντιδρούν πάντα σε σχέση με τον έχοντα απέναντι του. Υπάρχει (εκ του έργου) η αλληλεξάρτηση, η ‘’πάσα’’ που παίρνει ο ηθοποιός από τον συνάδελφό του. Και έτσι δημιουργήθηκε η όλη ατμόσφαιρα και δυναμική, της παράστασης.
… Μια παράσταση που επιβάλλεται, μεταφέρει με πιστότητα την εποχή της δεκαετίας του 30, που ‘’βακχίζεται’’ και αναδεικνύει με ενέργεια και ένταση το θεατρικό αυτό έργο του Μπράιαν Φρίελ. »

palcoscenico.gr ~ Συνέντευξη Κωνσταντίνα Σαραντοπούλου ~ Χορεύοντας στη Λούνασα

20 Φεβρουαρίου 2026

Κουβεντιάζοντας με την Κωνσταντίνα Σαραντοπούλου

«Το “Χορεύοντας στη Λούνασα” δεν κραυγάζει, ψιθυρίζει. Και μέσα σε αυτούς τους ψιθύρους κρύβεται μια συγκλονιστική δύναμη.
…Είναι για μένα μεγάλη χαρά που επιστρέφω με αυτό το έργο.

Η Κέιτ είναι η μεγαλύτερη από τις αδελφές και, για μένα, είναι η ραχοκοκαλιά της οικογένειας. Είναι η γυναίκα που έχει αναλάβει την ευθύνη για όλες – πρακτικά, οικονομικά, ηθικά.

…Όσον αφορά τον χορό και τη μουσική – που υπογράφω και επιμελούμαι – για μένα αποτελούν τον εσωτερικό παλμό του έργου. Έχουν έντονη δραματουργική σημασία. Δεν
λειτουργούν απλώς ως αισθητικό στοιχείο, αλλά ως στιγμή απελευθέρωσης. Είναι η έκρηξη ζωής μέσα σε μια καταπιεσμένη καθημερινότητα. Εκεί που οι λέξεις δεν φτάνουν, το σώμα και ο ρυθμός παίρνουν τον λόγο. Είναι οι στιγμές ελευθερίας των ηρώων – και ίσως οι πιο αποκαλυπτικές.

… Η Ιρλανδία του 20ού αιώνα, όπως τη βλέπουμε στο έργο του Brian Friel, είναι μια κοινωνία με έντονες προσδοκίες, θρησκευτική επιρροή και αυστηρούς ρόλους. Στην Ελλάδα του 2026 τα πράγματα είναι σαφώς διαφορετικά· όμως εξακολουθούμε να μεγαλώνουμε με «πρέπει», με φόβους για το πώς θα μας δει η κοινωνία, με αγωνία για την επιβίωση και την αποδοχή. Οι μορφές αλλάζουν, αλλά ο εσωτερικός διχασμός παραμένει: τι οφείλω να κάνω και τι πραγματικά θέλω να ζήσω. »

thenewblack.gr ~ Συνέντευξη Νίκου Δαφνή ~ “Χορεύοντας στη Λούνασα”

10 Φεβρουαρίου 2026
Μιλώντας με τον Νίκο Δαφνή, σκηνοθέτη, ηθοποιό και ιδρυτή του Θεάτρου Κάτω απ’ τη Γέφυρα
«Περνώντας σε όλα αυτά που εμπεριέχονται στο έργο και στα μηνύματά του, στη μνήμη, στην καταπίεση, στην ενοχή, στη χριστιανική ηθική και στον χορό ως εξέγερση, ο Νίκος Δαφνής λέει ότι «το “Χορεύοντας στη Λούνασα” είναι βαθιά συνδεδεμένο με τη μνήμη, όχι τη μνήμη ως ανάμνηση, αλλά ως βάρος» και προσθέτει: «Οι ήρωες κουβαλούν όσα δεν ειπώθηκαν, όσα καταπιέστηκαν από μια αυστηρή κοινωνία και μια χριστιανική ηθική που συχνά ταυτίζει την επιθυμία με την ενοχή. Η καταπίεση δεν έρχεται πάντα απ’ έξω, γίνεται εσωτερική, σχεδόν σωματική. Και εκεί ακριβώς εμφανίζεται ο χορός. Όχι ως διασκέδαση, αλλά ως πράξη εξέγερσης, ως μια ρωγμή ελευθερίας όπου το σώμα λέει αλήθειες που οι λέξεις δεν τολμούν. Ο χορός γίνεται μια στιγμιαία λύτρωση, μια αντίσταση απέναντι στην ενοχή και στον φόβο, πριν η πραγματικότητα επιστρέψει. Αυτό το εύθραυστο πέρασμα ανάμεσα στην καταπίεση και στην ελευθερία είναι για μένα ο πυρήνας του έργου».

athinorama.gr ~ “Χορεύοντας στη Λούνασα”:Το αριστούργημα του Φρίελ δια χειρός Νίκου Δαφνή

9 Φεβρουαρίου 2026
Ο Νίκος Δαφνής σκηνοθετεί το τρυφερό έργο “Χορεύοντας στη Λούνασα”, που μιλά για την ανάγκη της αγάπης, της ελευθερίας και της επιθυμίας να ζήσουμε έστω και για λίγο κόντρα στους περιορισμούς της ζωής.

Το “Χορεύοντας στη Λούνασα” του Μπράιαν Φρίελ είναι ένα από τα πιο εμβληματικά έργα της σύγχρονης παγκόσμιας δραματουργίας και ζωντανεύει στον “Πίσω Χώρο”, τη λιλιπούτεια πειραματική σκηνή του Θεάτρου Κάτω απ’ τη Γέφυρα, σε σκηνοθεσία του Νίκου Δαφνή (από 21/2). Γραμμένο το 1990, το έργο παρουσιάστηκε αρχικά στο Abbey Theatre του Δουβλίνου και στο Εθνικό Θέατρο του Λονδίνου, όπου βραβεύτηκε ως το καλύτερο θεατρικό έργο της χρονιάς, καθιερώνοντας τον Friel ως έναν από τους σημαντικότερους θεατρικούς συγγραφείς του 20ού αιώνα.

Διαβάστε εδώ

palcosceniko.gr ~ Κριτική Φλώρα Κυρίτση – Η ιστορία του γάτου που έμαθε σ’ ένα γλάρο να πετάει

21 Ιανουαρίου 2026
Πάμε θέατρο μαμά; | Η ιστορία ενός γάτου που έμαθε σ’ ένα γλάρο να πετάει
“Αυτή η παράσταση, δεν περιορίζεται στη διασκέδαση, αλλά μεταφέρει ουσιαστικά και δυνατά μηνύματα, μιλώντας με απλότητα και ειλικρίνεια για τη φροντίδα, την αποδοχή και τη συνύπαρξη. Κοιτά την πραγματικότητα χωρίς φόβο και τη φωτίζει με κατανόηση και τρυφερότητα. Και κάπου εκεί, μας θυμίζει πως η φαντασία και η αγάπη μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο. Έναν κόσμο όπου κάθε παιδί έχει χώρο να ανθίσει και να ανακαλύψει τη δική του δύναμη. Πρόκειται για μια θεατρική εμπειρία, που αφήνει ζεστό αποτύπωμα στην καρδιά και μας υπενθυμίζει πόσο ανάγκη έχουμε ιστορίες που μας μαθαίνουν να αγαπάμε.”

Διαβάστε εδώ

keysmash.gr ~ Συνέντευξη Ιωάννα Γκαβάκου & Στέλιος Πετράκης – Πριν ο άνεμος ξεχάσει το όνομά μου

2 Ιανουαρίου 2026
Ιωάννα Γκαβάκου & Στέλιος Πετράκης – Η συνέντευξη
“Δύο εξαιρετικοί ηθοποιοί κάθονται απέναντί μας και μιλούν για μία εξίσου εξαιρετική παράσταση. Η Ιωάννα Γκαβάκου και ο Στέλιος Πετράκης αναλύουν τα του έργου «Πριν ο άνεμος ξεχάσει το όνομά μου» και εστιάζουν στο ευαίσθητο περιεχόμενο, στις πρόβες, στις προκλήσεις του κειμένου αλλά και εκείνες του λειτουργήματός τους και του μέλλοντος γενικά. Ένα καταπληκτικό δίδυμο, δύο άνθρωποι γλυκοί σαν καραμέλα και μία κουβέντα που είναι γεμάτη αλήθεια και συγκίνηση.”

Διαβάστε εδώ

keysmash.gr ~ Κριτική Κώστας Κούλης “Πριν ο άνεμος ξεχάσει το όνομά μου”

15 Δεκεμβρίου 2025
Θεατρίζομαι: Πριν ο άνεμος ξεχάσει το όνομά μου
Δύο σπουδαίοι πρωταγωνιστές επί σκηνής. Η κυρία Ιωάννα Γκαβάκου είναι απόλυτα πειστική ως Τζούλια. Θα μπει στη σκηνή και θα χαιρετήσει τους παρευρισκομένους. Ένα ακόμα εξαιρετικό εφεύρημα του κυρίου Κοραή Δαμάτη, ο οποίος υπογράφει με τον δικό του τρόπο τη σκηνοθεσία και όχι μόνο, καθώς έχει επιμεληθεί τα κοστούμια και το σκηνικό. Και η Γκαβάκου θα μας κάνει όλους φίλους της και συμμάχους της, με αυτή ακριβώς την ερμηνεία της. Υποδυόμενη μία γυναίκα που δεν συμβιβάζεται με τη μοίρα της.
Σε όλους τους υπόλοιπους – δεκατρείς στο σύνολο, παρακαλώ πολύ – ρόλους συναντάμε τον κύριο Στέλιο Πετράκη. Ο ίδιος αποδίδει εξίσου εξαιρετικά, σπάζοντας σε ισάριθμα κομμάτια και βάζοντας από μία ξεχωριστή πινελιά σε κάθε χαρακτήρα. Δημιουργεί ένα θαυμάσιο περιβάλλον γύρω
από τη συμπρωταγωνίστριά του και κυριολεκτικά απογειώνει το έργο.
Από τις φορές που το θέατρο υπαγορεύει στη ζωή. Από τις φορές που θα δείτε και θα συγκινηθείτε και θα πραγματοποιήσετε μία ενδοσκόπηση με την καλύτερη των προθέσεων. Από τις φορές που θα σκοντάψετε κάπου μέσα σας και θα μεριμνήσετε για ό,τι καλύτερο έξω σας. Μία παράσταση που χαράζει δρόμους.

Διαβάστε εδώ

θεατρο.gr ~ Κριτική Λένα Σάββα “Πριν ο άνεμος ξεχάσει το όνομά μου”

8 Δεκεμβρίου 2025
Είδαμε την παράσταση «Πριν ο άνεμος ξεχάσει το όνομά μου»

Το έργο της Καταλανής θεατρικής συγγραφέως Μάρτα Μπαρσελό στην εξαιρετική πάντα μετάφραση της Μαρίας Χατζηεμμανουήλ σκηνοθετεί ο Κοραής Δαμάτης και μας αιχμαλωτίζει με την αριστοτεχνική σκηνοθετική αισθητική του σ’ ένα δίχτυ μαγείας έτσι που ένοιωσα ότι το μήνυμα του γράφτηκε μέσα μου ανεξίτηλα.

Με διεισδυτική αμεσότητα η εξαιρετική Ιωάννα Γκαβάκου, με ένα κράμα τρυφερότητας, δύναμης κι ευαισθησίας, με την αφέλεια μιας έφηβης και τη γοητεία μιας ώριμης γυναίκας, κυριαρχεί πάνω στη σκηνή και η ερμηνεία της μας καθηλώνει.
Η ευαισθησία της μας συγκινεί και η δύναμη της μας ενεργοποιεί.

Σ’ έναν εκπληκτικό μαραθώνιο μεταμορφώσεων, ο Στέλιος Πετράκης φορώντας τα ίδια ρούχα, αλλάζει βλέμματα, τόνο φωνής, αλλάζει βηματισμό και κινήσεις και μπαίνει με αξιοθαύμαστη ευελιξία σε δεκατρείς ρόλους, σαν να είναι κάθε φορά ένας διαφορετικός ηθοποιός. Μια συναρπαστική ερμηνεία που ξεδιπλώνει ένα μεγάλο ερμηνευτικό δυναμικό.

Οι μουσικές επιλογές της Κωνσταντίνας Σαραντοπούλου (αν ο Νίκος Δαφνής είναι η ψυχή του θεάτρου, η Κωνσταντίνα Σαραντοπούλου με την φιλόξενη ζεστασιά της είναι η καρδιά του), ντύνουν με ευαισθησία κι ενσυναίσθηση τις όμορφες στιγμές του έργου. Ενσυναίσθηση και γλυκύτητα, συνοδεύουν διακριτικά αυτό το υπέροχο κείμενο.

Θεωρώ ότι αυτή την εξαιρετική παράσταση πρέπει να την δούμε όλοι μας και να τρυπώσουμε όπως οι συντελεστές μέσα στο δυνατό της μήνυμα.Να τη δούμε και να την ξαναδούμε, μήπως και ταρακουνηθούμε. Μήπως και προσλάβουμε το μήνυμα της πριν έρθουν οι διάφοροι Γερμανοί που εποφθαλμιούν τις ζωές μας. Να τους προλάβουμε εμείς. Εγώ το μεγάλο δώρο που πήρα από αυτή την θεατρική εμπειρία, είναι μια συγκίνηση που την έκρυψα μέσα μου σαν κάτι ιερό. Όποιος δει την παράσταση θα καταλάβει!

 

Διαβάστε εδώ