Μιλώντας με τον Νίκο Δαφνή, σκηνοθέτη, ηθοποιό και ιδρυτή του Θεάτρου Κάτω απ’ τη Γέφυρα
«Περνώντας σε όλα αυτά που εμπεριέχονται στο έργο και στα μηνύματά του, στη μνήμη, στην καταπίεση, στην ενοχή, στη χριστιανική ηθική και στον χορό ως εξέγερση, ο Νίκος Δαφνής λέει ότι «το “Χορεύοντας στη Λούνασα” είναι βαθιά συνδεδεμένο με τη μνήμη, όχι τη μνήμη ως ανάμνηση, αλλά ως βάρος» και προσθέτει: «Οι ήρωες κουβαλούν όσα δεν ειπώθηκαν, όσα καταπιέστηκαν από μια αυστηρή κοινωνία και μια χριστιανική ηθική που συχνά ταυτίζει την επιθυμία με την ενοχή. Η καταπίεση δεν έρχεται πάντα απ’ έξω, γίνεται εσωτερική, σχεδόν σωματική. Και εκεί ακριβώς εμφανίζεται ο χορός. Όχι ως διασκέδαση, αλλά ως πράξη εξέγερσης, ως μια ρωγμή ελευθερίας όπου το σώμα λέει αλήθειες που οι λέξεις δεν τολμούν. Ο χορός γίνεται μια στιγμιαία λύτρωση, μια αντίσταση απέναντι στην ενοχή και στον φόβο, πριν η πραγματικότητα επιστρέψει. Αυτό το εύθραυστο πέρασμα ανάμεσα στην καταπίεση και στην ελευθερία είναι για μένα ο πυρήνας του έργου».