Θεατρίζομαι: Χορεύοντας στη Λούνασα
Το έργο του Brian Friel, σε μετάφραση Νίκου Χουρμουζιάδη, φέρνει στη σκηνή ο κύριος Νίκος Δαφνής, ο οποίος υπογράφει τη σκηνοθεσία. Αυτό που θα παρατηρήσετε, παρακολουθώντας την παράσταση, είναι πως το σύνολο των ηθοποιών (οκτώ) βρίσκεται στον χώρο εκ περιτροπής, καταφέρνοντας να μην στριμώχνεται και να κάνει τη δράση να καλπάζει, με κάθε ατάκα ή/και κίνηση. Η σκηνική οξύνοια υπαγόρευσε και η εκτέλεση έγινε σχεδόν κλινικά. Οι ηθοποιοί είτε θα κάθονται είτε θα κινούνται. Κανείς δεν μένει όρθιος και στατικός και αυτό είναι που κερδίζει την παρτίδα στο έργο. Μαζί με το ίδιο το έργο φυσικά.
Οι πρωταγωνίστριες κινούνται και μιλούν σαν η πλέον καλοκουρδισμένη μηχανή. Οι στιχομυθίες είναι αριστοτεχνικές, οι μεταξύ τους χειρονομίες δείχνουν απόλυτη φυσικότητα και η όλη κίνησή τους παρασύρει τον θεατή στο ταξίδι, αποκαλύπτοντας μία διάδραση «τρίτου τύπου», με όλα τα θετικά για μία απολαυστική παρακολούθηση του δρώμενου. Συν τοις άλλοις, η ιρλανδική «πλευρά», με το αίμα που κοχλάζει, τις μελωδίες και τις εντάσεις που δεν φείδονται λόγων ή τα λόγια που δεν φείδονται εντάσεων, αν θέλετε, φωτογραφίζουν την οικογένεια και την καθημερινότητά της.
Οι κύριοι διασκορπίζονται και ακροβολίζονται στους ρόλους τους. Όλοι τους στέκονται το ίδιο εντυπωσιακά με τις κυρίες και χρωματίζουν το έργο με τρόπο που μένει στον θεατή. Η σκηνή που το ζευγάρι χορεύει ενώ οι έτερες αδελφές παρακολουθούν από το παράθυρο… Μία από τις πιο όμορφες σκηνές που θα δείτε και πιστέψτε με, δεν είναι η μόνη. Εντελώς το αντίθετο! Πέρα από το ιδανικό της αισθητικής άποψης, κάθε σκηνή είναι και μία γροθιά στο στερεότυπο της πατριαρχικής κοινωνίας.
Εντυπωσιακή κινησιολογία (τα εύσημα στην κυρία Σαραντοπούλου, η οποία επιμελήθηκε και τις χορογραφίες, όπως και τη μουσική), συνεχής ροή και μία παράσταση που δεν εμπεριέχει την κάθαρση αυτή καθαυτή, αλλά κάνει κάτι κινηματογραφικό, το οποίο μου αρέσει ιδιαίτερα. Αφήνει όλους τους ήρωες και όλες τις ηρωίδες σε ένα χωροχρονικό σημείο. Αυτά που έχουν συμβεί, καλώς ή κακώς έχουν συντελεστεί. Η επόμενη ώρα, η επόμενη μέρα, είναι και το επόμενο θέμα για συζήτηση, από τη στιγμή που θα βγούμε από την αίθουσα.
Θα πήγαινα ευχαρίστως να την ξαναδώ. Ο χώρος, οι ηθοποιοί, οι συντελεστές, η υπέροχη κυρία που μας υποδέχτηκε στην είσοδο και φρόντισε να διεξαχθεί τόσο ομαλά η όλη διαδικασία, το «εισαγωγικό σημείωμα» του κυρίου Νίκου Δαφνή, που μας έκανε να γελάσουμε και να προσηλωθούμε σε εκείνο που ερχόταν… Νομίζω πως θα ήταν μια καλή ιδέα να μετονομασθεί το θέατρο σε «Αγκαλιά Κάτω απ’ τη Γέφυρα».