Τρεις συντελεστές του «Χορεύοντας στη Λούνασα» απαντούν στo PIRAEUS PRESS
Το «Χορεύοντας στη Λούνασα» του Ιρλανδού συγγραφέα Brian Friel, από τα σημαντικότερα έργα του 20ου αιώνα ζωντανεύει στον «Πίσω Χώρο», του Θεάτρου Κάτω απ’ τη Γέφυρα. Τρεις συντελεστές της παράστασης, ο Νίκος Δαφνής που υπογράφει την σκηνοθεσία, η Κωνσταντίνα Σαραντοπούλου με διττό ρόλο, στην μουσική-χορογραφία και στην διανομή και η Μαρουσώ Γεωργοπούλου, ηθοποιός που πρωταγωνιστεί σε αυτήν, μιλούν στο PIRAEUS PRESS.
Κωνσταντίνα: Tαυτίζομαι με την αίσθηση ευθύνης που πολλές φορές γίνεται προσωπική φυλακή. Με εκείνη τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στη δύναμη και στην καταπίεση του εαυτού. Η Κέιτ είναι ένας άνθρωπος που αγαπά βαθιά, αλλά δεν ξέρει πώς να το εκφράσει χωρίς να διακινδυνεύσει την ισορροπία που έχει χτίσει.
… Επέλεξα η κίνηση να γεννιέται οργανικά από τις εσωτερικές εντάσεις των προσώπων. Να μοιάζει σαν κάτι που τις κυριεύει, όχι σαν κάτι που αποφασίζουν. Γιατί σε αυτό το έργο, η μουσική είναι μνήμη, επιθυμία, καταπίεση και ελευθερία μαζί.
Μαρουσώ: Η Άγκνες στο «Χορεύοντας στη Λούνασα» είναι ένας πολύ ιδιαίτερος ρόλος. Μου άρεσε η σιωπή της και άκουσα όσα δε λέει… Και όταν ένας ηθοποιός «ακούει» αυτά που δε λέγονται, τότε ο ρόλος ζωντανεύει πραγματικά.
Προσπαθώ, λοιπόν, να μεταφέρω στο κοινό όσα δε λέγονται. Η Άγκνες έχει μια εσωτερική φωτιά. Σπάνια ξεσπά, αλλά όταν το κάνει, το κοινό πρέπει να το νιώθει σαν αποκάλυψη. Αν ήθελα να της βάλω στο στόμα κάποια λόγια που δεν έχει γράψει ο Φρίελ θα έλεγε: «Στη σιωπή κρύβεται η αλήθεια μου κι εκεί βρίσκω ελευθερία».
Νίκος: Οφείλω να ομολογήσω πως θεωρώ αφέλεια να ενοχοποιούμε (γενικώς) την «κοινωνία» για όλα.
… Οι απαιτήσεις στη «Λούνασα» είναι τέτοιες που έπρεπε πολλά πράγματα να συγκλίνουν. Και το πιο σημαντικό: Ένας θίασος που να αποτελείται από ηθοποιούς, όχι μόνο ΠΟΛΥ καλούς, αλλά και να λειτουργούν σαν ομάδα.