Blog

artmagazino ~ Κριτική Γιώργος Λιναρίτης “Πριν ο άνεμος ξεχάσει το όνομά μου”

4 Δεκεμβρίου 2025
Είδαμε την παράσταση «Πριν ο άνεμος ξεχάσει το όνομά μου»
Η Ιωάννα Γκαβάκου που ερμηνεύει την ηρωίδα μας καταφέρνει με την απλότητα, το βάθος των συναισθημάτων της, το χιούμορ και την αμεσότητά της να μας παρασύρει σε ένα μοναδικό θεατρικό ταξίδι 70 λεπτών.
Ο συμπρωταγωνιστής της Στέλιος Πετράκης έχει αναλάβει ένα πολύ δύσκολο έργο που το φέρνει εις πέρας μοναδικά. Ενσαρκώνει 13 διαφορετικούς ρόλους με τόση άνεση και πειστικότητα στις εναλλαγές, που αυτό δείχνει πόσο σπουδαίος ηθοποιός είναι.
Η χημεία του με την Ιωάννα επί σκηνής είναι κάτι το μοναδικό, δίνουν ρεσιτάλ ηθοποιίας και οι δυο πρωταγωνιστές μας και τους αξίζουν πολλά συγχαρητήρια.
Υπέροχη και η κινηματογραφικά δοσμένη σκηνοθεσία, όπως και τα μοναδικά σκηνικά από τον σπουδαίο Κοραή Δαμάτη.
Ειλικρινά από κάθε άποψη είναι μια θεατρική δουλειά υπέροχη, μοναδικά καλοκουρδισμένη. Δεν πρέπει κανείς να την χάσει, σπεύστε κάθε Σάββατο και Κυριακή στις 19:00 στο Θέατρο Κάτω Από τη Γέφυρα!

Διαβάστε εδώ

reformer.gr ~ Κριτική Γιάννης Γαβρίλης “Πριν ο άνεμος ξεχάσει το όνομά μου”

4 Δεκεμβρίου 2025
Κριτική για την παράσταση: ‘‘Πριν ο άνεμος ξεχάσει τ’ όνομα μου’’
Όλα αυτά που αναφέρει, που αποδίδει, στο γεμάτο ελπίδα και αισιοδοξία, έργο της η Μπαρσελό, και μέσω της μετάφρασης της Μαρίας Χατζηεμμανουήλ, τα παρακολουθήσαμε να εξελίσσονται ευφρόσυνα, στον Πίσω Χώρο του Θεάτρου ”Κάτω απ’ τη Γέφυρα”.
Με την επιλογή για να ανέβει εδώ, του ηθοποιού, σκηνοθέτη και δημιουργού του Θεάτρου αυτού, Νίκου Δαφνή. Να δημιουργείται μια εκφραστική απόδοση και ατμόσφαιρα, με την σκηνοθεσία (και επιμέλεια σκηνικού – κοστουμιών) του Κοραή Δαμάτη, (βοηθός σκηνοθέτη Μαντώ Δαφνή)… τις επιμελημένες εικαστικές σκηνικές κατασκευές της Ελένης Σουμή… τις ερμηνείες των Ιωάννας Γκαβάκου ως Τζούλια Μπαλαγκέρ, του Στέλιου Πετράκη, στους αρκετούς μικρούς ρόλους – χαρακτήρες που η Μπαρτσελό δημιούργησε ως υπάρξεις, ως ακόλουθοι μιας μνήμης που πάει να χαθεί… με την στοχευμένη και καθοριστική για την ατμόσφαιρα της παράστασης, μουσική επιμέλεια της Κωνσταντίνας Σαραντοπούλου.

Διαβάστε εδώ

θέατρο.gr ~Κριτική “Πνεύμονες” Βίκυ Λουκάτου

4 Δεκεμβρίου 2025
Είδαμε την παράσταση ΠΝΕΥΜΟΝΕΣ
“… Η Ειρήνη Λαμπρινοπούλου σκηνοθετεί χωρίς μελοδραματισμούς και υπερβολές , υπενθυμίζοντας μας πως μια καλή παράσταση δεν την κάνουν τα σκηνικά και τα κοστούμια αλλά η λιτή και ουσιαστική θεατρική αλήθεια.
Αυτή την αλήθεια υπηρετούν επάξια οι Ελένη Δαφνή και Βασίλης Ζώης που ενσαρκώνουν τους ήρωες του έργου.
Η δυνατή σκηνική χημεία τους και ο γρήγορος ρυθμός τους κρατούν το ενδιαφέρον του κοινού σε όλη τη διάρκεια της παράστασης.
… Ένα πραγματικά ωραίο , επίκαιρο ανέβασμα που καταφέρνει να αγγίξει τον θεατή με ουσιαστικό τρόπο, χωρίς να τον βαρύνει, παρά τα δύσκολα θέματα που πραγματεύεται.”

Διαβάστε εδώ

Μιλάμε για το θέατρο – Συνέντευξη Ελένης Δαφνή στην Ελένη Γεωργίου και τον Κώστα Κουρμουλάκη

1 Δεκεμβρίου 2025

Η Ελένη Δαφνή, μας μιλάει για το θέατρο, τον χώρο μέσα στο οποίο μεγάλωσε, από τα παιδικά της χρόνια στα καμαρίνια, μέχρι την πορεία της ως δημιουργός που αναζητά ελευθερία και αληθινή συνεργασία.

Αναφέρεται στη θέση της γυναίκας στη σκηνή, στη μετάβαση από την πειθαρχία στο ένστικτο, στη σχέση της με τον πατέρα της μέσα στην τέχνη, στις αλλαγές που ήρθαν, ευτυχώς, ενάντια στις κακοποιητικές συμπεριφορές στον χώρο του θεάτρου, αλλά και στην αντίφαση του σύγχρονου κοινού που έχει ανάγκη να συγκινηθεί, να συνδεθεί, αλλά φοβάται τη σύνδεση, θυμίζοντάς μας πως το θέατρο είναι ζωντανός οργανισμός που απαιτεί παρουσία, γιατί στην καρδιά του βρίσκεται πάντα το εφήμερο.

 

Palcoscenico.gr ~ Κριτική “Ρωμαίος και Ιουλιέτα σαν το σκύλο με τη γάτα” Φλώρα Κυρίτση

27 Νοεμβρίου 2025

Πάμε θέατρο μαμά; | Ρωμαίος και Ιουλιέτα σαν το σκύλο με τη γάτα

Το έργο είχε τη σωστή δοσολογία χιούμορ για μικρούς και μεγάλους. Φαίνεται πως ο Γιάννης Καλατζόπουλος με το κείμενό του και η Κωνσταντίνα Σαραντοπούλου με τη σκηνοθεσία της βρήκαν το μαγικό φίλτρο ώστε να παρουσιάσουν ένα θέαμα που αρέσει σε όλους.

Αξιοσημείωτο είναι ότι τα κοστούμια της Δέσποινας Βολίδη ήταν καταπληκτικά: προσεγμένα μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. Οι ηθοποιοί εμφανίζονταν μπροστά μας ως γάτες και σκύλοι. Ήταν  δύσκολο να διακρίνεις τα ανθρώπινα πρόσωπά τους κάτω από το υπέροχο μακιγιάζ.

Ο Θάνος Ρούμπος, ως Ρωμαίος – ένας Έλληνας Ποιμενικός – γεμάτος χαρά αγάπη και παιχνιδιάρικη ενέργεια. Με απλότητα και ζεστασιὰ έγινε σύντροφος που ποτέ δε προδίδει. Μια ερμηνεία που με σεβασμό και τρυφερότητα έκανε κάθε παιδί να χαμογελά.

Η Κατερίνα Τσεβά, ως Ιουλιέτα – γάτα Αγκύρας – φωτεινή, ναζιάρα, λεπτεπίλεπτη και γεμάτη αριστοκρατική χάρη, μας γοήτευσε με την αθωότητα, τη γλυκιά της ένταση και την εξαιρετική της άρθρωση.

Η φανταστική Μαρουσώ Γεωργοπούλου, ως γατό-παραμάνα, κατάφερε κάτι σχεδόν μαγικό. Πήρε έναν από τους πιο εμβληματικούς, τρυφερούς και χιουμοριστικούς ρόλους του Σαίξπηρ και τον μετέτρεψε σε μια εκρηκτική σκηνική παρουσία, γεμάτη νιαουρίσματα και απρόσμενη χάρη. Με κάθε της κίνηση έδινε μια φαντασμαγορική διάσταση. Σαν να ξέφυγε από τις σελίδες του έργου και να απέκτησε… μουστάκια και μια αφοπλιστική γατίσια σοφία.

Ο Χρήστος Χρήστου, ως ο πιστός φίλος του Ρωμαίου, με αμεσότητα, ζωντάνια και αφοπλιστική αφοσίωση, έγινε αλησμόνητος. Ο φίλος που όλοι θα θέλαμε δίπλα μας.

Ο Νίκος Καραστέργιος υποδύθηκε τον πατέρα Λαυρέντιο ως τον πιο γλυκό, γηραιό σκύλο που είδαμε ποτέ. Ήταν σαν να κουβαλούσε πάνω του χρόνια σοφίας, απλότητας και αθόρυβης δύναμης. Ένας διαφορετικός Λαυρέντιος – όχι μόνο καθοδηγητής, αλλά μια μορφή που έκλεψε τις καρδιές όλων.

Ο Πασχάλης Μερμιγκάκης, ως γάτο-ξάδερφος της Ιουλιέτας, γεμάτος ιδιοτροπίες, συνδύαζε γατίσια αταξία με αριστοκρατική υπεροχή. Έφερνε στη σκηνή χιούμορ, ζωντάνια και μια γλυκιά υπεροψία.

… αυτή η Κυριακή θα μείνει στην καρδιά μου. Μια μικρή τρυφερή υπενθύμιση ότι η τέχνη μπορεί να γίνει γέφυρα ανάμεσα σε εμάς και τα παιδιά μας.
Μερικές φορές αρκεί απλώς ένα θέατρο, μια μουσική και παιδικά χεράκια που κρατάς σφιχτά…

Διαβάστε εδώ

palcosceniko.gr ~ Κριτική “Πνεύμονες” Ελπινίκη Νίνου

14 Νοεμβρίου 2025
Δύο ηθοποιοί, μια άδεια σκηνή, χίλιες ανάσες: οι «Πνεύμονες» στο Κάτω από τη Γέφυρα
“… Οι Πνεύμονες μιλούν καθαρά στη γενιά των 30–40 που καλείται να ισορροπήσει το «θέλω» με το «πρέπει», την επιθυμία για ευτυχία με την ανησυχία για το αύριο.
Μια παράσταση που αφορά άμεσα τον σημερινό θεατή.
Το έργο παραμένει δυνατό από την πρώτη μέχρι την τελευταία του στιγμή. Δεν κάνει καμία παραχώρηση σε ευκολίες ούτε προσφέρει συναισθηματικά ξεσπάσματα για εκτόνωση.
Αντίθετα, οδηγεί το κοινό σε έναν εσωτερικό διάλογο:
τι σημαίνει να φέρνεις μια νέα ζωή στον κόσμο;
είναι πράξη αγάπης ή πράξη ευθύνης;
και τελικά, μπορεί να είναι και τα δύο;
… Οι Πνεύμονες είναι μια παράσταση ουσιαστική, συγκεντρωμένη και απόλυτα πιστή στο πνεύμα του έργου. Η δύναμή της βρίσκεται στην καθαρότητα των ερμηνειών, στη λιτότητα της σκηνοθεσίας, στο ρυθμό του κειμένου και στον τρόπο που το θέμα της μιλά άμεσα σε μια κοινωνία που αναζητά το νόημα της επιλογής.
Ένα από τα πιο τίμια και καλοδουλεμένα ανεξάρτητα ανεβάσματα της χρονιάς, που αξίζει όχι μόνο να το δει κανείς, αλλά να το κουβαλήσει μαζί του λίγο παραπάνω.”

Διαβάστε εδώ

paraskinia.com ~ Κριτική “Πριν ο άνεμος ξεχάσει το όνομά μου” Στέφανος Καρυδάκης

14 Νοεμβρίου 2025
«Πριν ο άνεμος ξεχάσει το όνομά μου» — Μια παράσταση που μιλά για τη λήθη με το φως της ζωής. Ήμασταν στην πρεμιέρα και γράφουμε για αυτή.
“… Η παράσταση είναι μια τρυφερή, συγκινητική και ταυτόχρονα απρόσμενα ζωντανή θεατρική εμπειρία.
… Η Ιωάννα Γκαβάκου, στον απαιτητικό ρόλο μιας γυναίκας που παλεύει με το αλτσχάιμερ, δίνει μια ερμηνεία που ισορροπεί μοναδικά ανάμεσα στο χιούμορ και τη σπαρακτική ευαισθησία.
… Ο Στέλιος Πετράκης αποδεικνύει υποκριτική ευελιξία και τεχνική ακρίβεια. Πηδά από ρόλο σε ρόλο – από τον αδελφό στον γιατρό, από τον παπά στον οδηγό μηχανής – με ρυθμό, ενέργεια και λεπτό χιούμορ.
… Η σκηνοθεσία του Κοραή Δαμάτη υπηρετεί με ευαισθησία και πειθαρχία το κείμενο, χωρίς να το επιβαρύνει. Δημιουργεί ένα περιβάλλον ποιητικό και ανθρώπινο, όπου οι ηθοποιοί μπορούν να αναπνεύσουν, να αγγίξουν τον θεατή και να αφήσουν τον λόγο να λειτουργήσει ουσιαστικά. Ο ρυθμός, οι εναλλαγές και η καθαρή δραματουργική γραμμή οδηγούν το έργο σε μια κορύφωση γεμάτη συγκίνηση και ανθρωπιά.”

Διαβάστε εδώ

mytheatro.gr ~ Κριτική “Πριν ο άνεμος ξεχάσει το όνομά μου” Κάτια Σωτηρίου

13 Νοεμβρίου 2025
 Είδαμε το Πριν ο άνεμος ξεχάσει το όνομά μου – Κριτική της Παράστασης
“Συμπερασματικά, το «Πριν ο άνεμος ξεχάσει το όνομά μου» είναι μια παράσταση που αξίζει να δει κανείς — όχι μόνο για την αξιοπρεπή θεματική της, αλλά γιατί μετατρέπει έναν προσωπικό αγώνα σε συλλογική εμπειρία. Με λιτή σκηνοθεσία, στέρεες ερμηνείες και έναν ισχυρό πυρήνα νοήματος, μας υπενθυμίζει ότι το ζητούμενο δεν είναι πότε «έρχεται ο Γερμανός», αλλά πώς ζούμε τις στιγμές πριν την αλλαγή. Και σε αυτό η Τζούλια μας δείχνει το δρόμο — με αξιοπρέπεια, θάρρος και αγάπη για τη ζωή.”

Διαβάστε εδώ

topontiki.gr ~ «Κάτω απ’ τη Γέφυρα» για παραστάσεις που ξεχωρίζουν – Τι είπαν ο Νίκος Δαφνής & η Κωνσταντίνα Σαραντοπούλου για τον φετινό προγραμματισμό του Θεάτρου

11 Νοεμβρίου 2025

Να τι μας είπαν οι άνθρωποι που δίνουν ενέργεια για να υπηρετήσουν το καλό θέατρο

Ο Νίκος Δαφνής, ο ιδρυτής του θεάτρου:

«Με αγώνα και αγωνίες, λίγο πριν τον τριακοστό χρόνο μας. Φαίνεται σαν ψέμα.

Κάτι που ξεκίνησε σαν “απονενοημένο διάβημα”, “salto mortale”, “ρίσκο”, “περιπέτεια”, “ακροβασία”, ή “αστείο” (μερικοί από τους χαρακτηρισμούς καλών φίλων) εξελίχθηκε σε έναν αξιόπιστο πολιτιστικό φορέα, από τους ελάχιστους που υπάρχουν σε μια πόλη που η σχέση της με τον πολιτισμό είναι σχεδόν εχθρική.

Το Θέατρο Κάτω απ’ τη Γέφυρα παραμένει ένα σπίτι δημιουργίας με μακρόχρονη εμπειρία και βαθιά γνώση του θεάτρου, ανοιχτό όμως διαρκώς σε νέες φωνές και ιδέες. Είναι ένας χώρος που ενώνει γενιές καλλιτεχνών, που εμπιστεύεται τους νέους και δίνει βήμα στη φρεσκάδα και το ταλέντο τους.

Φέτος παρουσιάζουμε έργα που μιλούν για τον άνθρωπο, για τις σχέσεις, για το πώς αντέχουμε μέσα στον κόσμο.

Θέλουμε να συνεχίσουμε να προσφέρουμε ουσιαστικό θέατρο, που ψυχαγωγεί, συγκινεί και εμπνέει.

Ένα θέατρο που, ακόμα και κάτω απ’ τη γέφυρα, βλέπει πάντα το φως».

Η Κωνσταντίνα Σαραντοπούλου προσθέτει: «Κάθε χρόνο προσπαθούμε να κρατήσουμε ζωντανή τη μαγεία της θεατρικής συνάντησης – εκείνη τη στιγμή που η σκηνή και το κοινό αναπνέουν μαζί.

Φέτος το θέατρό μας γεμίζει με ιστορίες που φωτίζουν το θάρρος, τη φιλία, τη μνήμη και την τρυφερότητα. Θέλουμε ο θεατής, είτε είναι παιδί είτε ενήλικας, να φεύγει με κάτι δικό του – ένα χαμόγελο, μια σκέψη, μια μικρή ελπίδα».

Διαβάστε εδώ

θεατρο.gr ~ Κριτική “Πριν ο άνεμος ξεχάσει το όνομά μου” Έλλη Διακογιάννη

11 Νοεμβρίου 2025
«…Η Ιωάννα Γκαβάκου πραγματικά συγκλονιστική, μας κατακλύζει με το πάθος της ερμηνείας της, όπως και ο Στέλιος Πετράκης που μας εντυπωσιάζει με την ποικιλία και δεινότητα των εκφραστικών του μέσων, ζωντανεύοντας τους χαρακτήρες του έργου, αδυνατώντας να πιστέψουμε πως είναι ο ίδιος ηθοποιός που ενσαρκώνει συλλήβδην όλα τα υπόλοιπα πρόσωπα σε μια υπέροχη φυσικά σκηνοθεσία του Κοραή Δαμάτη. Οι φωτισμοί και η μουσική πλαισιώνουν υπέροχα τους δυο ήρωες, κρατώντας τα ονόματα τους ζωντανά, αιώνια και άσβηστα απ´ τις καρδιές των θεατών. Μια παράσταση μοναδικής ενσυναίσθησης που πραγματικά δεν πρέπει να χάσετε.»

Διαβάστε εδώ