Πάμε θέατρο μαμά; | Ρωμαίος και Ιουλιέτα σαν το σκύλο με τη γάτα
Το έργο είχε τη σωστή δοσολογία χιούμορ για μικρούς και μεγάλους. Φαίνεται πως ο Γιάννης Καλατζόπουλος με το κείμενό του και η Κωνσταντίνα Σαραντοπούλου με τη σκηνοθεσία της βρήκαν το μαγικό φίλτρο ώστε να παρουσιάσουν ένα θέαμα που αρέσει σε όλους.
Αξιοσημείωτο είναι ότι τα κοστούμια της Δέσποινας Βολίδη ήταν καταπληκτικά: προσεγμένα μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. Οι ηθοποιοί εμφανίζονταν μπροστά μας ως γάτες και σκύλοι. Ήταν δύσκολο να διακρίνεις τα ανθρώπινα πρόσωπά τους κάτω από το υπέροχο μακιγιάζ.
Ο Θάνος Ρούμπος, ως Ρωμαίος – ένας Έλληνας Ποιμενικός – γεμάτος χαρά αγάπη και παιχνιδιάρικη ενέργεια. Με απλότητα και ζεστασιὰ έγινε σύντροφος που ποτέ δε προδίδει. Μια ερμηνεία που με σεβασμό και τρυφερότητα έκανε κάθε παιδί να χαμογελά.
Η Κατερίνα Τσεβά, ως Ιουλιέτα – γάτα Αγκύρας – φωτεινή, ναζιάρα, λεπτεπίλεπτη και γεμάτη αριστοκρατική χάρη, μας γοήτευσε με την αθωότητα, τη γλυκιά της ένταση και την εξαιρετική της άρθρωση.
Η φανταστική Μαρουσώ Γεωργοπούλου, ως γατό-παραμάνα, κατάφερε κάτι σχεδόν μαγικό. Πήρε έναν από τους πιο εμβληματικούς, τρυφερούς και χιουμοριστικούς ρόλους του Σαίξπηρ και τον μετέτρεψε σε μια εκρηκτική σκηνική παρουσία, γεμάτη νιαουρίσματα και απρόσμενη χάρη. Με κάθε της κίνηση έδινε μια φαντασμαγορική διάσταση. Σαν να ξέφυγε από τις σελίδες του έργου και να απέκτησε… μουστάκια και μια αφοπλιστική γατίσια σοφία.
Ο Χρήστος Χρήστου, ως ο πιστός φίλος του Ρωμαίου, με αμεσότητα, ζωντάνια και αφοπλιστική αφοσίωση, έγινε αλησμόνητος. Ο φίλος που όλοι θα θέλαμε δίπλα μας.
Ο Νίκος Καραστέργιος υποδύθηκε τον πατέρα Λαυρέντιο ως τον πιο γλυκό, γηραιό σκύλο που είδαμε ποτέ. Ήταν σαν να κουβαλούσε πάνω του χρόνια σοφίας, απλότητας και αθόρυβης δύναμης. Ένας διαφορετικός Λαυρέντιος – όχι μόνο καθοδηγητής, αλλά μια μορφή που έκλεψε τις καρδιές όλων.
Ο Πασχάλης Μερμιγκάκης, ως γάτο-ξάδερφος της Ιουλιέτας, γεμάτος ιδιοτροπίες, συνδύαζε γατίσια αταξία με αριστοκρατική υπεροχή. Έφερνε στη σκηνή χιούμορ, ζωντάνια και μια γλυκιά υπεροψία.
… αυτή η Κυριακή θα μείνει στην καρδιά μου. Μια μικρή τρυφερή υπενθύμιση ότι η τέχνη μπορεί να γίνει γέφυρα ανάμεσα σε εμάς και τα παιδιά μας.
Μερικές φορές αρκεί απλώς ένα θέατρο, μια μουσική και παιδικά χεράκια που κρατάς σφιχτά…