του Γιάννη Καλατζόπουλου
Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνα Σαραντοπούλου
Πρόκειται για μια αισθηματική κωμωδία, βασισμένη στο ομώνυμο… δράμα. Όπου ο ελληνικός ποιμενικός σκύλος Ρωμαίος, ερωτεύεται την Ιουλιέτα, μια χαριτωμένη γάτα… Αγκύρας. Ένα διπλό και ενδεχομένως άλυτο πρόβλημα. Οι ήρωες μας – αν και ζώα- αγαπούν, χαίρονται, απογοητεύονται και ξαναπροσπαθούν… σαν άνθρωποι.
Στο αισιόδοξο τέλος της εξαιρετικά διασκεδαστικής παράστασης, οι μικροί και όχι μόνο θεατές θα έχουν πειστεί ότι καμιά διαφορά, εθνική, θρησκευτική, ιδεολογική, χρωματική ή ταξική δεν μπορεί να χωρίσει δυο πλάσματα που αγαπιούνται αληθινά.
Κριτικές για την παράσταση «Ρωμαίος κι Ιουλιέτα…σαν το σκύλο με τη γάτα»
Κριτική της Έλενας Μπούλια στο infokids.gr
«… Η σκηνοθεσία της Κωνσταντίνας Σαραντοπούλου καταφέρνει με απόλυτη επιτυχία να φέρει πολύ κοντά το παιδικό κοινό σε ένα έργο που αρχικά γράφτηκε για ενήλικες, με διαρκείς αναφορές σε σύγχρονα στοιχεία, ενώ η Κατερίνα Τσεβά κερδίζει τις εντυπώσεις με την υπέροχη κίνηση και τον καθαρό λόγο της ως Ιουλιέτα…
Η παράσταση είναι ευχάριστη, δεν κουράζει τα παιδιά (ιδανικές ηλικίες τα 4-6 έτη) και ενσωματώνει στις σωστές δόσεις πρωτότυπες τεχνοτροπίες (π.χ. βίντεο και μάσκες), ενώ τόσο το ενήλικο όσο και το λιλιπούτειο κοινό φεύγει απόλυτα ευχαριστημένο από το αποτέλεσμα.
«…Πρόκειται για μια παράσταση πολύχρωμη, κεφάτη και ουσιαστική, με χιούμορ και γρήγορη εξέλιξη που, με τα νιαουρίσματα και τους απίθανους σκυλοκαβγάδες της, συνεπήρε ακόμα και τα μικρότερα παιδιά του κοινού…»
Περισσότερα εδώ…
Κριτική του Kώστα Ζήση στο all4fun.gr
«…Είναι σπουδαίο το γεγονός, ότι δεν υπάρχει ίχνος διδακτισμού στην παράσταση, και όλα τα μηνύματά της αναδεικνύονται αποκλειστικά μέσα από την πλοκή της ιστορίας, μέσα από την οικειότητα που καταφέρνουν και αναπτύσσουν σχεδόν αυτόματα οι ηθοποιοί με το μικρό κοινό τους, μέσα από τη μουσική, το χορό, το τραγούδι.
Η σκηνοθεσία της Κωνσταντίνας Σαραντοπούλου και του Νίκου Δαφνή ανταποκρίνεται ιδανικά στην έμπνευση του συγγραφέα ενώ τα πολύ όμορφα κοστούμια της Δέσποινας Βολίδη, η μουσική του Γιούρι Στούπελ και οι χορογραφίες της Τάνιας Στούπελ, συγκροτούν μια πραγματικά «γαταπληκτική» παράσταση!»
«…Η μουσική, τα τραγούδια, τα κοστούμια και το ταλέντο των ηθοποιών δημιουργούν μια ευχάριστη και απολαυστική παράσταση, κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον του κοινού, μικρού –μεγάλου.Η υπέροχη ερμηνεία των ηθοποιών εντυπωσιάζει τους θεατές και τους εταφέρει με έν διασκεδαστικό τρόπο στον κόσμο του Σαίξπηρ.»
«…Ήταν γατα-πληκτικά, καθόλου όμως πληκτικά!»
«Εξαιρετική παράσταση! Έξυπνη διασκευή κατάλληλα προσαρμοσμένη για παιδιά, φοβερές ατάκες, μηνύματα, κουστούμια, σκηνοθεσία, ηθοποιία. Περάσαμε όλοι υπέροχα μικροί-μεγάλοι. Συγχαρητήρια και για το κοινωνικό χαρακτήρα της προσπάθειας που μέσω των αγορασμένων εισιτηρίων των 10€ μπορούν να παρακολουθήσουν την παράσταση δωρεάν άτομα που αδυνατούν να πληρώσουν το εισιτήριο! Ένα μεγάλο μπράβο για όλα!!!»
Πρόκειται για μια κωμωδία(;) που εξυμνεί τον αλτρουισμό, την άδολη φιλία και φυσικά τον έρωτα κι από την άλλη, τιμωρεί το φανατισμό, την εμπάθεια, τη μικροψυχία και την απανθρωπιά.
Το βασικό ερώτημα είναι αν ο «νόμος» παραμένει Νόμος, όταν στέκεται στενά στο «γράμμα» του, περιφρονώντας την ανθρωπιά και την ηθική.
Προτείνεται για μεγαλύτερα παιδιά, αν και είναι απόλυτα κατανοητό και σε μικρότερα κάποιας θεατρικής εμπειρίας.
Κριτικές για την παράσταση «Ο Έμπορος της Βενετίας»
Κριτική του Kώστα Ζήση στο all4fun.gr
«…Μια παράσταση, που καταγράφεται ως παιδική, απευθύνεται θεωρητικά σε εφήβους, όμως με έκπληξη συνειδητοποιείς ότι αφορά όλο το θεατρικό κοινό μιας και εντυπωσιάζεσαι από το σύνολο των στοιχείων που την αποτελούν.
…Όλα αυτά τα στοιχεία καθιστούν την παράσταση υποδειγματική στο είδος της. Υποδειγματική τόσο για το αισθητικό και καλλιτεχνικό της αποτέλεσμα, όσο και για τη ειλικρίνεια, αγάπη και σεβασμό που δείχνουν όλοι οι συντελεστές της ανεξαιρέτως στο κοινό τους.»
«Η παράσταση κυριολεκτικά μας μάγεψε αφού μετέφερε πιστά το έργο και το ύφος της εποχής σαν να κάναμε ένα σύντομο ταξίδι στον χώρο και τον χρόνο. Σε αυτό βέβαια βοήθησαν τόσο τα σκηνικά όσο και τα κοστούμια τα οποία ήταν υπέροχα και πιστά στο έργο.»
«Οι παραστάσεις του Θεάτρου Κάτω απο τη γέφυρα, αποτελούν εγγύηση. Δεν μας έχουν απογοητεύσει ποτέ. Εξαιρετική λοιπόν και η μεταφορά του κλασσικού έργου του Σαίξπηρ, γεμάτη χιούμορ αλά και συγκίνηση, διαχρονικά μηνύματα,μουσική, προσεγμένα κοστούμια, και ουσιαστική, μετρημένη αλληλόδραση με το κοινό. Εξαιρετικοί όλοι οι ηθοποιοί, με κορυφαίο τον Κ. Κλαδή στο ρόλο του Σάιλοκ. Συγχαρητήρια και στον σκηνοθέτη Νίκο Δαφνή για την καλλιτεχνική αλλά και κοινωνική προσφορά του.»
«Υπέροχη διασκευή για μικρούς και μεγάλους!!! Να πάτε με όλη την οικογένεια.Το συστήνω ανεπιφύλακτα! Ωραίο σκηνικό και κοστούμια.Μουσική, ηθοποιοί,όλα τέλεια! »
Η «Έντα Γκάμπλερ» του Ερρίκου Ίψεν παρουσιάζεται από τις 29 Οκτωβρίου κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο θέατρο Κάτω από τη Γέφυρα σε διασκευή του Γιάννη Δρίτσα.
Από τις πιο αμφιλεγόμενες θεατρικές ηρωίδες της εποχής της, η Έντα Γκάμπλερ, κόρη στρατηγού, νοιώθει να ασφυκτιά μέσα στον γάμο της με τον αφοσιωμένο Γιόργκεν Τέσμαν. Εγκλωβισμένη μέσα στην επιλογή της για μια πλούσια ζωή, τον περιφρονεί και τον κρατά σε απόσταση καταστρέφοντας σταδιακά τα πάντα γύρω της. Το παιχνίδι της με τις τύχες των ανθρώπων που εκλαμβάνει ως απόδραση από την πλήξη ακόμα και του γαμήλιου ταξιδιού, θα αποδειχτεί μοιραίο, φέρνοντας την αντιμέτωπη με τις μεγαλύτερες φοβίες της.
Ποια είναι η Έντα Γκάμπλερ; Ένα ερώτημα που βασάνισε μελετητές, σκηνοθέτες… και όσες την ερμήνευσαν. Μεταξύ τους η Ελεονόρα Ντούζε, η Ίνγκριντ Μπέργκμαν, η Μάγκι Σμιθ, η Ιζαμπελ Ιπέρ, η Κέιτ Μπλάνσετ…
Ίσως να βασάνισε και τον ίδιο τον Ίψεν, αλλά αυτό δεν θα το μάθουμε ποτέ.
Ποια είναι λοιπόν η Έντα Γκάμπλερ; Είναι ένα εύθραυστο φοβισμένο πλάσμα που ασφυκτιά εγκλωβισμένο μέσα σε μια άκρως συντηρητική κοινωνία, ή ένα απάνθρωπο «τέρας», έτοιμο να καταστρέψει και να αυτοκαταστραφεί;
Πολλοί, βρήκαν πολλά στοιχεία του Άμλετ στη Έντα Γκάμπλερ.
Και οι δυο γνωρίζουν τι πρέπει να κάνουν, αλλά δεν το κάνουν.
Γνωρίζουν τον ένοχο, αλλά ζουν δίπλα του. Και «φεύγουν» χωρίς στην πραγματικότητα να κάνουν τίποτα απ’ τα τόσα που σχεδίαζαν να κάνουν.
Για τον Γιάννη Δρίτσα που υπογράφει τη σκηνοθεσία «η ‘Eντα Γκάμπλερ ως βασικός άξονας των χαρακτήρων του ομώνυμου θεατρικού έργου του Ίψεν, δεν διαφέρει πολύ από τον ψυχοπαθολογικό τύπο του μέσου ανθρώπου, τον ηθικώς και συναισθηματικώς στρεβλωμένο από τις συστημικές επιταγές που κινείται στα όρια του σαδομαζοχισμού υποταγμένος στο υλικό του ΕΓΩ. ‘Αθώος’ και ανεύθυνος στις επιλογές του, απέναντι σε ‘ένοχους’ και υπεύθυνους για ό,τι του συμβαίνει, φτάνει σε ακραίες συμπεριφορές. Η παράσταση με την συγκεκριμένη ερμηνεία γίνεται καθρέφτης και αφορμή για ενδοσκόπηση με ανώδυνο τρόπο μιας και το ανθρώπινο δράμα έχει και την κωμική/γελοία του όψη».
Το έργο ανέβηκε στο θέατρο για πρώτη φορά τον Ιανουάριο του 1891 στο Residenztheater του Μονάχου.
Trailer: Στέφανος Κοσμίδης
Fotos: Μαριέτα Ρούσσου & Julia x Gilda
Φωτισμός: Mπίλλυ Γιαννακόπουλος & Ορέστης Ψάλτης
Αφίσες & Social Media: Γιώργος Φερμελετζής
Δημόσιες σχέσεις: Eιρήνη Λαγουρού
Ήταν μια εξαιρετική παράσταση, πολύ καλύτερη από τις άλλες τρεις του … μακρινού παρελθόντος (1997, 2002 και 2008) που είχε τη μεγάλη επιτυχία που της άξιζε.
Το κείμενο, το επεξεργάστηκε από την αρχή ο Δαφνής, που έκανε και τη σκηνοθεσία.
Το σκηνικό (ένα τεράστιο βιβλίο με σελίδες που όταν γυρίζουν, αποτελούν το «φόντο» κάθε σκηνής) ζωγραφισμένο εξ’ αρχής από την σημαντική ζωγράφο Ελένη Σουμή.
Χορογραφίες των Δάφνη Δούλη και Καλλιόπης Κούρου.
Το μόνο που δεν άλλαξε, ήταν η εκπληκτική μουσική του αξεπέραστου Μίμη Πλέσσα και η παρουσία του Κώστα Κλάδη.
Έπαιξαν οι ηθοποιοί Κωνσταντίνα Σαραντοπούλου (που δίδαξε και τα τραγούδια), Κατερίνα Τσεβά, Μαρουσώ Γεωργοπούλου, Πασχάλης Μερμιγκάκης, Οδυσσέας Κιόσογλου, Κώστας Τζαφέρης και ο αγέραστος λιόντας Κώστας Κλάδης.
Ήταν μια «ιδιαίτερη» παράσταση, ενός «ιδιαίτερου» έργου.
Πέντε πρόσωπα, πίσω από μια γραμμή, σε ένα άδειο χώρο.
Κανείς δεν θα μάθει, πού περιμένουν, γιατί περιμένουν, πόσο θα περιμένουν.
Αυτό όμως που θα μάθει είναι το τι είναι έτοιμος να κάνει ο καθένας για να είναι πρώτος στη γραμμή. Θα μπορούσε να το πει κανείς «μαύρη κωμωδία». «Κωμωδία», επειδή οι θεατές ξεκαρδίζονταν στα γέλια σε όλη τη διάρκεια της παράστασης και «μαύρη» επειδή δεν υπάρχει κάτι αισιόδοξο στο τέλος της.
Αν και οι πληροφορίες μας για την «εμπορικότητα» του έργου σ’ όλο τον κόσμο μας είχαν γεμίσει ελπίδες, η παράσταση … «πάλεψε» για να βγάλει τη σαιζόν.Η παράστασή μας ήταν καλή και άρεσε σε όσους την είδαν.
Μόνο που αυτοί ήταν απελπιστικά λίγοι. Ευτυχώς υπήρξε μια βοήθεια από το ΥΠ.ΠΟ.Α. κι έτσι η οικονομική ζημιά δεν ήταν τόσο οδυνηρή.
Η καλή μετάφραση (Αργύρης Καλλίτσης) η εμπνευσμένη σκηνοθεσία (Κοραής Δαμάτης) και οι εξαιρετικές χορογραφίες (Μαρίζα Τσίγκου) ήταν τα ατού της.
Οι ερμηνείες (Αργύρης Αποστόλου, Γιάννης Δρίτσας, Κώστας Κλάδης, Κων/να Σαραντοπούλου και Νίκος Σταματόπουλος) ήταν πολύ καλές.
Αλλά … ο κόσμος δεν ήρθε. Συμβαίνουν αυτά. Απλά, ευχόμαστε να συμβαίνουν σπάνια.
Και έγινε σαν ένα δώρο στους μικρούς θεατές μας για τα 20χρονα.
Ήταν μια από τις καλύτερες παραστάσεις που έχουμε κάνει.
Μια σειρά από ευτυχισμένες συγκυρίες (εξαιρετικό κείμενο, σπουδαίος θίασος, πολύ καλές σχέσεις) οδήγησαν σε μια από τις μεγαλύτερες (και οικονομικά) επιτυχίες μας.
Θεατρική απόδοση και σκηνοθεσία: Νίκος Δαφνής
Μουσική: Νίκος Τσέκος
Άξιοι αρωγοί οι πέντε ηθοποιοί. Η Ιωάννα Γκαβάκου (μάνα 2014-2015), Μαρία Χριστοδούλου (μάνα 2016-2018) ο Νίκος Δαφνής, (πατέρας), η Κωνσταντίνα Σαραντοπούλου (1η κόρη) και η Δανάη Καλαχώρα (2η κόρη, βραβεύτηκε για την ερμηνεία της απ’ τα Κορφιάτικα βραβεία το 2016).
Η παράσταση στέφθηκε από μεγάλη επιτυχία για αυτό και παίχτηκε για 5 σεζόν.
Είπαν για εμάς……..
Πέντε σιωπές. Δέκα. Εκατό σιωπές. Χίλιες. Στη φασαρία των δρόμων, στων σπιτιών τις συνευρέσεις, στα φωτισμένα γήπεδα των συναυλιών… αφουγκράζεσαι τον ήχο της σιωπής. Παντού. Εκκωφαντική σιωπή… όπως κι ο φόβος που την γεννάει. Ναι. Φοβάσαι. Φοβάσαι να μιλήσεις αληθινά για σένα. Φοβάσαι να ακούσεις τον άλλον. Φοβάσαι να καταγγείλεις. Φόβος. Απ’ την οικογένεια, απ’ το Σχολείο, απ’ το Κράτος, απ’ τη Θρησκεία, απ’ τα Μέσα Επικοινωνίας, απ’ την Πολιτική, απ’ τις Ιδεολογίες. Φόβος. Η βασική αιτία της σιωπής. Κονταίνει τους ανθρώπους τόσο φόβος, αδειάζει τα βλέμματα, μικραίνει τις κινήσεις, κι αρχίζουν ψιθυρίσματα και λειψές ανάσες κι άρρωστες ζωές. Ναι. Ο φόβος… γέμισε το δωμάτιο… γέμισε τον κόσμο όλο… η ώρα της σιωπής… για πόσο θα αφήσουμε να μας φοβίζει αυτός ο φόβος;
«Πρόκειται για το σχεδόν ντοκιμαντερίστικο δοκίμιο πάνω στην ενδοοικογενειακή βία με κύριο πυρήνα την αιμομιξία. Ένας πατέρας που με τη βιασμένη σιωπή της συζύγου του βιάζει τις δύο κόρες του. Όχι, το έργο δεν σκανδαλοθηρεί, δεν κραυγάζει, δεν επιθυμεί να προκαλέσει τον οίκτο, καταγράφει και συνάμα διαπιστώνει το γνωστό σύνδρομο της κοινωνικής ενοχής δια της αιδήμονος σιωπής. Μια υποδειγματική παράσταση». (Κώστας Γεωργουσόπουλος)
«Το έργο της Στίβενσον θέλει να κάνει τα άηχα ηχηρά και ορατά τα αόρατα, με την κατά πρόσωπο ανάκλαση του θύματος πάνω στη δική μας αθωότητα κι απερισκεψία. Αγωνίζεται με δυο λόγια να διαλύσει τη σιωπή, πράγμα διόλου εύκολο εφόσον το αστικό θέατρο διαθέτει ως γνωστόν εξαιρετική ηχομόνωση και δοκιμασμένες δικλίδες ασφαλείας σε παρόμοια ζητήματα. Σε κάθε περίπτωση αυτή είναι η κατάληξη: η δική μας σιωπή, η ακινησία μας, ηαβελτηρία να δούμε τη βία ως απειλή της ανθρωπιάς και της ησυχίας μας». (Γρηγόρης Ιωαννίδης)
«Είναι μια συγκλονιστική στιγμή, από τις πιο δυνατές θεατρικές εμπειρίες που μπορεί να βιώσει ο θεατής που πάσχει με τις ηρωίδες,αλλά ξαφνικά τίθεται και ενώπιον της δικής του ευθύνης, με τη σιωπή της καθημερινότητάς του. Αυτό το φορτίο, σε ακολουθεί για πολύ μετά την παράσταση, και αυτός είναι ένας λόγος όχι απλά συγχαρητηρίων σε όλη την ομάδα της παράστασης, αλλά ενός μεγάλου ευχαριστώ». (Κάτια Σωτηρίου)
«Στο Θέατρο κάτω από τη γέφυρα δίνεται ένα ομόλογης διάνοιας έργο, οι Πέντε σιωπές». (Λέανδρος Πολενάκης)
Βασισμένη στον «Κύκλο με την κιμωλία», συγκίνησε τους θεατές και ιδιαίτερα όσους είχαν άμεση ή έμμεση σχέση με το μεγάλο ζήτημα της υιοθεσίας. Κι αυτό ήταν κάτι που δεν το περιμέναμε.
Το κείμενο του Καλατζόπουλου, η μουσική του Λέκκα, τα κοστούμια της Βολίδη και το ταλέντο των ηθοποιών, μας έδωσαν μια από τις καλύτερες παραγωγές μας, της πρώτης 20ετίας.
Και θα γινόταν σίγουρα και μια από τις μεγαλύτερες (οικονομικά) επιτυχίες μας, ΑΝ … είχε άλλο τίτλο.
Ήταν απλά ένα εξαιρετικό έργο και ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον θέμα.
Η προσπάθεια όμως να παρουσιαστεί σαν «ιδιαίτερο» έργο, η πολύ καλή παράσταση σαν «ιδιαίτερη» παράσταση και το ενδιαφέρον θέμα σαν ένα ιδιαίτερο θέμα, έβλαψε και το έργο και την παράσταση και «θόλωσε» το θέμα.
Ας θεωρηθεί ότι ήταν μια συμπαραγωγή του θεάτρου και ας αναλάβουμε την ευθύνη (θετική ή αρνητική) που μας αναλογεί.
Σκηνοθεσία: Στέφανος Κακαβούλης
Πήραν μέρος οι ηθοποιοί: Γιώργος Χαλεπλής, Δανάη Καλαχώρα, Οδυσσέας Κιόσογλου, Στέφανος Γεωργόπουλος
Πέντε σιωπές. Δέκα. Εκατό σιωπές. Χίλιες. Στη φασαρία των δρόμων, στων σπιτιών τις συνευρέσεις, στα φωτισμένα γήπεδα των συναυλιών… αφουγκράζεσαι τον ήχο της σιωπής. Παντού. Εκκωφαντική σιωπή… όπως κι ο φόβος που την γεννάει. Ναι. Φοβάσαι. Φοβάσαι να μιλήσεις αληθινά για σένα. Φοβάσαι να ακούσεις τον άλλον. Φοβάσαι να καταγγείλεις. Φόβος. Απ’ την οικογένεια, απ’ το Σχολείο, απ’ το Κράτος, απ’ τη Θρησκεία, απ’ τα Μέσα Επικοινωνίας, απ’ την Πολιτική, απ’ τις Ιδεολογίες. Φόβος. Η βασική αιτία της σιωπής. Κονταίνει τους ανθρώπους τόσο φόβος, αδειάζει τα βλέμματα, μικραίνει τις κινήσεις, κι αρχίζουν ψιθυρίσματα και λειψές ανάσες κι άρρωστες ζωές. Ναι. Ο φόβος… γέμισε το δωμάτιο… γέμισε τον κόσμο όλο… η ώρα της σιωπής… για πόσο θα αφήσουμε να μας φοβίζει αυτός ο φόβος;
«Το έργο της Στίβενσον θέλει να κάνει τα άηχα ηχηρά και ορατά τα αόρατα, με την κατά πρόσωπο ανάκλαση του θύματος πάνω στη δική μας αθωότητα κι απερισκεψία. Αγωνίζεται με δυο λόγια να διαλύσει τη σιωπή, πράγμα διόλου εύκολο εφόσον το αστικό θέατρο διαθέτει ως γνωστόν εξαιρετική ηχομόνωση και δοκιμασμένες δικλίδες ασφαλείας σε παρόμοια ζητήματα. Σε κάθε περίπτωση αυτή είναι η κατάληξη: η δική μας σιωπή, η ακινησία μας, ηαβελτηρία να δούμε τη βία ως απειλή της ανθρωπιάς και της ησυχίας μας». (Γρηγόρης Ιωαννίδης)
