Κριτική: Θέατρο κάτω απ’ τη Γέφυρα. Χορεύοντας στη Λούνασα: όταν η σιωπή γίνεται δράση.
” Δεν είναι εύκολο έργο το «Χορεύοντας στη Λούνασα».
Και σχεδόν ποτέ δεν ανεβαίνει σωστά.
Στο Θέατρο Κάτω απ’ τη Γέφυρα, όμως, συμβαίνει.
Χωρίς εντυπωσιασμούς. Χωρίς φωνές.
Μόνο ρυθμός, σιωπή και υπόγεια ένταση.
Η σκηνή του χορού δεν είναι “όμορφη”. Είναι ρήξη.
… Ο ρυθμός της παράστασης δεν βασίζεται σε δράση, αλλά σε παύσεις. Και οι παύσεις εδώ δεν είναι αμηχανία· είναι εργαλείο. Είναι ο χώρος όπου το ανείπωτο αποκτά βάρος. Οι σχέσεις δεν εξηγούνται, δεν “παίζονται” προς τα έξω. Υπάρχουν υπόγεια, σχεδόν σωματικά, και αυτό δημιουργεί μια σταθερή, χαμηλής έντασης δόνηση που διαπερνά όλη την παράσταση.
… Η επιλογή του πίσω χώρου δεν είναι απλώς πρακτική — είναι δραματουργική. Η εγγύτητα ακυρώνει κάθε απόσταση ασφαλείας. Δεν υπάρχει σκηνή και πλατεία· υπάρχει κοινός χώρος. Και αυτό αναγκάζει τον θεατή να συμμετέχει, όχι να παρακολουθεί. Σε ένα έργο που μιλά για καταπίεση και ανεκπλήρωτη ζωή, αυτή η συνθήκη λειτουργεί καταλυτικά.
… Οι ερμηνείες λειτουργούν ως σύνολο, και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο κέρδος. Δεν υπάρχουν “ρόλοι που ξεχωρίζουν” με τον εύκολο τρόπο. Υπάρχει ένα ενιαίο σκηνικό σώμα.
… Σε μια θεατρική πραγματικότητα που συχνά επιλέγει την υπερβολή για να καλύψει την αδυναμία, εδώ έχουμε το αντίθετο: μια παράσταση που επιλέγει τη λιτότητα γιατί ξέρει τι κάνει.