Οι πρωταγωνιστές της παράστασης ΠΝΕΥΜΟΝΕΣ Ελένη Δαφνή και Βασίλης Ζώης στο PIRAEUS PRESS
” Οι Πνεύμονες, η συγκλονιστική παράσταση του Duncan MacMillan που μιλά στην γλώσσα των νέων επανέρχεται μετά από την αγάπη του κόσμου στο Θέατρο Κάτω απ’την Γέφυρα, σε σκηνοθεσία της νεαράς και πολλά-υποσχόμενης Ειρήνης Λαμπρινοπούλου. Οι πρωταγωνιστές Ελένη Δαφνή και Βασίλης Ζώης, που ενσαρκώνουν ένα νέο ζευγάρι που συνομιλεί στο σήμερα, κατέφθασαν στο PIRAEUS PRESS για μια συζήτηση γύρω από την αμφισβήτηση της νέας γενιάς, με τα θέματα που απασχολούν τους νέους στο παρόν, για την γραφή του συγγραφέα. Η πρεμιέρα της παράστασης είναι το Σάββατο 25/10 και για όσους δεν πρόλαβαν την προηγούμενη σεζόν καλύτερα να σπεύσετε. ”
Ε.Δ. Σκεφτόμαστε πολύ και αυτό, πολλές φορές ναι μας οδηγεί στην αναβλητικότητα. Όμως δεν έχουμε κι άδικο. Όταν ξέρεις ότι ο πλανήτης καταρρέει, ότι η οικονομία δεν βοηθάει, ότι η κοινωνία έχει ελλείψεις ακόμα και σε βασικές παροχές, ότι η πολιτική είναι σαθρή, τότε είναι σχεδόν αυτονόητο πως το θέμα του παιδιού το αφήνεις «για κάποια άλλη φορά». Πολλές φορές έχω πει σε φίλους πως, αν λειτουργούσαμε μόνο με τη λογική, η ανθρωπότητα θα είχε ήδη εξαφανιστεί. Κι όμως, ευτυχώς που υπάρχει το ένστικτο. Γιατί κάποιες φορές το «θέλω» πρέπει απλώς να πραγματώνεται
Β.Ζ. Δε θα το απέδιδα αποκλειστικά στην αμφιβολία. Υπάρχει και ένα επίπεδο αυξημένης υπευθυνότητας. Οι νέοι σήμερα τείνουν να μη βιάζονται να κάνουν παιδιά απλώς και μόνο επειδή “έτσι πρέπει”. Θέλουν πρώτα να νιώσουν έτοιμοι ψυχολογικά, οικονομικά και επαγγελματικά. Επιλέγουν να επενδύσουν στον εαυτό τους πρώτα – όχι απαραίτητα από εγωισμό, αλλά επειδή θέλουν να προσφέρουν στα μελλοντικά παιδιά τους ένα σταθερό και ουσιαστικό περιβάλλον. Γι’ αυτό, θεωρώ πως η λεγόμενη “αναβλητικότητα” της νέας γενιάς πολλές φορές συγχέεται με μια διαφορετική αντίληψη της ευθύνης. Δεν είναι ότι δεν θέλουν να προχωρήσουν στη ζωή, αλλά ότι το κάνουν με μεγαλύτερη συνείδηση των συνεπειών και των απαιτήσεων.