mytheatro.gr ~ Κριτική “Χορεύοντας στη Λούνασα” Κάτια Σωτηρίου
Είδαμε το “Χορεύοντας στη Λούνασα” – Κριτική της Παράστασης
« Ο Δαφνής προσεγγίζει το έργο με εμφανή διάθεση απογύμνωσης. Αποφεύγει τη λαογραφική αναπαράσταση και δημιουργεί έναν χώρο όπου το σπίτι των αδελφών είναι μεν ο χώρος δράσης, αλλά ταυτόχρονα και μια ψυχική κατάσταση. Η επιλογή αυτή επιτρέπει στο έργο να αποκοπεί από το ιστορικό του πλαίσιο και να λειτουργήσει πιο καθολικά. Δεν βλέπουμε απλώς πέντε γυναίκες στην Ιρλανδία του ’30, αλλά ανθρώπους σε μια διαρκή εκκρεμότητα ανάμεσα στην επιθυμία και στον περιορισμό.
… Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Δαφνής φαίνεται να έχει δουλέψει με ιδιαίτερη επιμονή πάνω στη συλλογική ενέργεια του θιάσου. Οι ερμηνείες συμπληρώνονται, δημιουργώντας ένα ενιαίο σύνολο. Αυτό γίνεται εμφανές κυρίως στις σκηνές όπου οι χαρακτήρες συνυπάρχουν χωρίς έντονη δράση. Εκεί, η παράσταση αποκτά τη μεγαλύτερη της δύναμη.
… Η σκηνή του χορού αποτελεί, όπως αναμενόταν, το αποκορύφωμα. Ωστόσο, στη συγκεκριμένη εκδοχή δεν παρουσιάζεται ως εντυπωσιακό θέαμα, αλλά ως μια σχεδόν εσωτερική έκρηξη. Ο Δαφνής αποφεύγει την εξωστρέφεια και επιλέγει μια πιο «κλειστή» χορογραφία, καθώς είναι προϊόν μνήμης, όπου η ένταση προκύπτει από την ανάγκη των σωμάτων να εκφραστούν. Οι ηθοποιοί δεν χορεύουν για να δείξουν, αλλά για να απελευθερωθούν, και έτσι η καταπιεσμένη ενέργεια των αδελφών Μάντι εκρήγνυται, και σχεδόν ξεπερνά τα όρια του εσωτερικού χώρου. Και αυτή η διαφορά είναι καθοριστική.
… Συνολικά, η παράσταση «Χορεύοντας στη Λούνασα» στο Θέατρο Κάτω από τη Γέφυρα είναι μια βαθιά συγκινητική αποτύπωση της οικογενειακής ζωής, μια εμπειρία που δουλεύει αργά, σχεδόν υπόγεια. Μετά το τέλος της, κάτι παραμένει. Μια εικόνα, μια αίσθηση, ίσως ένας απόηχος εκείνου του χορού, της ανάγκης για έκφραση και ελευθερία.»
