Το έργο της Καταλανής θεατρικής συγγραφέως Μάρτα Μπαρσελό στην εξαιρετική πάντα μετάφραση της Μαρίας Χατζηεμμανουήλ σκηνοθετεί ο Κοραής Δαμάτης και μας αιχμαλωτίζει με την αριστοτεχνική σκηνοθετική αισθητική του σ’ ένα δίχτυ μαγείας έτσι που ένοιωσα ότι το μήνυμα του γράφτηκε μέσα μου ανεξίτηλα.
Με διεισδυτική αμεσότητα η εξαιρετική Ιωάννα Γκαβάκου, με ένα κράμα τρυφερότητας, δύναμης κι ευαισθησίας, με την αφέλεια μιας έφηβης και τη γοητεία μιας ώριμης γυναίκας, κυριαρχεί πάνω στη σκηνή και η ερμηνεία της μας καθηλώνει.
Η ευαισθησία της μας συγκινεί και η δύναμη της μας ενεργοποιεί.
Σ’ έναν εκπληκτικό μαραθώνιο μεταμορφώσεων, ο Στέλιος Πετράκης φορώντας τα ίδια ρούχα, αλλάζει βλέμματα, τόνο φωνής, αλλάζει βηματισμό και κινήσεις και μπαίνει με αξιοθαύμαστη ευελιξία σε δεκατρείς ρόλους, σαν να είναι κάθε φορά ένας διαφορετικός ηθοποιός. Μια συναρπαστική ερμηνεία που ξεδιπλώνει ένα μεγάλο ερμηνευτικό δυναμικό.
Οι μουσικές επιλογές της Κωνσταντίνας Σαραντοπούλου (αν ο Νίκος Δαφνής είναι η ψυχή του θεάτρου, η Κωνσταντίνα Σαραντοπούλου με την φιλόξενη ζεστασιά της είναι η καρδιά του), ντύνουν με ευαισθησία κι ενσυναίσθηση τις όμορφες στιγμές του έργου. Ενσυναίσθηση και γλυκύτητα, συνοδεύουν διακριτικά αυτό το υπέροχο κείμενο.
Θεωρώ ότι αυτή την εξαιρετική παράσταση πρέπει να την δούμε όλοι μας και να τρυπώσουμε όπως οι συντελεστές μέσα στο δυνατό της μήνυμα.Να τη δούμε και να την ξαναδούμε, μήπως και ταρακουνηθούμε. Μήπως και προσλάβουμε το μήνυμα της πριν έρθουν οι διάφοροι Γερμανοί που εποφθαλμιούν τις ζωές μας. Να τους προλάβουμε εμείς. Εγώ το μεγάλο δώρο που πήρα από αυτή την θεατρική εμπειρία, είναι μια συγκίνηση που την έκρυψα μέσα μου σαν κάτι ιερό. Όποιος δει την παράσταση θα καταλάβει!
