Κουβεντιάζοντας με την Ιωάννα Γκαβάκου και τον Στέλιο Πετράκη
Σήμερα το Παλκοσένικο έχει τη χαρά να φιλοξενεί την Ιωάννα Γκαβάκου και τον Στέλιο Πετράκη και να κουβεντιάζει μαζί τους με αφορμή την παράσταση “Πριν ο άνεμος ξεχάσει το όνομά μου” της Μάρτα Μπαρσελό, σε σκηνοθεσία Κοραή Δαμάτη που ανεβαίνει κάθε Σάββατο και Κυριακή στο Θέατρο Κάτω απ’ τη Γέφυρα.
Ιωάννα και Στέλιο σας καλωσορίζουμε στο Παλκοσένικο και ξεκινώντας, θα θέλατε να μας συστήσετε τους χαρακτήρες που υποδύεστε στο έργο;
Ι.Γ. Στο έργο παίζω την Τζούλια Μπαλαγκέρ έναν άνθρωπο απλό, καθημερινό, ζεστό, με πολύ χιούμορ που πρόσφατα έχει διαγνωστεί με την νόσο του Alzheimer σε πολύ αρχικό στάδιο. Η Τζούλια έχει χάσει τον άντρα της, έχει όμως τρία παιδιά «όλα αγόρια, δηλαδή δεν ξέρουν πως να το αντιμετωπίσουν» όπως λέει και η ίδια. Η Τζούλια έχει βιώσει την νόσο στο παρελθόν, γιατί την είχε και η μητέρα της. Τώρα που είναι η «σειρά της» μπαίνει σε μια διαδικασία αντιμετώπισης του μέλλοντός της, μια διαδικασία ιδιαίτερη και γενναία που καταλήγει σε ένα πολύ ελπιδοφόρο μήνυμα.
Σ.Π. Το έργο από γραφής, προορίζεται να παρασταθεί από μια γυναίκα ηθοποιό που υποδύεται την κεντρική ηρωíδα που πάσχει από την νόσο και έναν άνδρα που ερμηνεύει όλους τους υπόλοιπους ρόλους του έργου. Θα πρέπει δηλαδή να σας συστήσω όχι έναν αλλά δεκατρείς ρόλους. Τους τρεις γιούς της, τον γιατρό, τον παπά, τον μηχανικό, τον συμβολαιογράφο, διάφορους πωλητές σε καταστήματα.
Διαβάστε εδώ
Οι πρωταγωνιστές της παράστασης ΠΝΕΥΜΟΝΕΣ Ελένη Δαφνή και Βασίλης Ζώης στο PIRAEUS PRESS
” Οι Πνεύμονες, η συγκλονιστική παράσταση του Duncan MacMillan που μιλά στην γλώσσα των νέων επανέρχεται μετά από την αγάπη του κόσμου στο Θέατρο Κάτω απ’την Γέφυρα, σε σκηνοθεσία της νεαράς και πολλά-υποσχόμενης Ειρήνης Λαμπρινοπούλου. Οι πρωταγωνιστές Ελένη Δαφνή και Βασίλης Ζώης, που ενσαρκώνουν ένα νέο ζευγάρι που συνομιλεί στο σήμερα, κατέφθασαν στο PIRAEUS PRESS για μια συζήτηση γύρω από την αμφισβήτηση της νέας γενιάς, με τα θέματα που απασχολούν τους νέους στο παρόν, για την γραφή του συγγραφέα. Η πρεμιέρα της παράστασης είναι το Σάββατο 25/10 και για όσους δεν πρόλαβαν την προηγούμενη σεζόν καλύτερα να σπεύσετε. ”
Ε.Δ. Σκεφτόμαστε πολύ και αυτό, πολλές φορές ναι μας οδηγεί στην αναβλητικότητα. Όμως δεν έχουμε κι άδικο. Όταν ξέρεις ότι ο πλανήτης καταρρέει, ότι η οικονομία δεν βοηθάει, ότι η κοινωνία έχει ελλείψεις ακόμα και σε βασικές παροχές, ότι η πολιτική είναι σαθρή, τότε είναι σχεδόν αυτονόητο πως το θέμα του παιδιού το αφήνεις «για κάποια άλλη φορά». Πολλές φορές έχω πει σε φίλους πως, αν λειτουργούσαμε μόνο με τη λογική, η ανθρωπότητα θα είχε ήδη εξαφανιστεί. Κι όμως, ευτυχώς που υπάρχει το ένστικτο. Γιατί κάποιες φορές το «θέλω» πρέπει απλώς να πραγματώνεται
Β.Ζ. Δε θα το απέδιδα αποκλειστικά στην αμφιβολία. Υπάρχει και ένα επίπεδο αυξημένης υπευθυνότητας. Οι νέοι σήμερα τείνουν να μη βιάζονται να κάνουν παιδιά απλώς και μόνο επειδή “έτσι πρέπει”. Θέλουν πρώτα να νιώσουν έτοιμοι ψυχολογικά, οικονομικά και επαγγελματικά. Επιλέγουν να επενδύσουν στον εαυτό τους πρώτα – όχι απαραίτητα από εγωισμό, αλλά επειδή θέλουν να προσφέρουν στα μελλοντικά παιδιά τους ένα σταθερό και ουσιαστικό περιβάλλον. Γι’ αυτό, θεωρώ πως η λεγόμενη “αναβλητικότητα” της νέας γενιάς πολλές φορές συγχέεται με μια διαφορετική αντίληψη της ευθύνης. Δεν είναι ότι δεν θέλουν να προχωρήσουν στη ζωή, αλλά ότι το κάνουν με μεγαλύτερη συνείδηση των συνεπειών και των απαιτήσεων.
Διαβάστε εδώ
Ο Νίκος Δαφνής μας μιλάει για τη διαδρομή του στο θέατρο, για τη στιγμή που γεννήθηκε ο Θίασος 81 και για το Θέατρο Κάτω από τη Γέφυρα, έναν χώρο που έγινε καταφύγιο, πεδίο μάχών και όνειρο μαζί. Οι πρώτοι στόχοι, οι ουτοπίες που άντεξαν ή χάθηκαν, οι μάχες που κερδήθηκαν και εκείνες που πόνεσαν, οι συνθήκες της καθημερινής δημιουργίας και οι στόχοι που ακόμη φωτίζουν τον δρόμο, όλα αυτά γίνονται υλικό μνήμης και στοχασμού που ο ίδιος μοιράζεται μαζί μας σε μια βαθιά ειλικρινή συζήτηση
Ακούστε τη συνέντευξη εδώ
Στο Κόκκινο 105,5 ~ Συνέντευξη Νίκου Δαφνή στον Θανάση Λαζαρίδη
Ο Νίκος Δαφνής στο Κόκκινο 105,5 fm στην εκπομπή EΡΘΕΝ Η ΩΡΑ ΜΑΣ με τον Θανάση Λαζαρίδη, μιλάει για τον προγραμματισμό του Θεάτρου Κάτω απ’ τη Γέφυρα για την νεα σεζόν που ξεκινάει με έξι παραγωγές, το θέατρο γενικότερα…
Ακούστε τη συνέντευξη εδώ
Κουβεντιάζοντας με τον Θεοδόση Σκαρβέλη και τη Χρύσα Βουλουτάκη
Το Παλκοσένικο έχει σήμερα τη χαρά να φιλοξενεί τον Θεοδόση Σκαρβέλη που σκηνοθετεί και τη Χρύσα Βουλουτάκη που πρωταγωνιστεί στην παράσταση “Η Πυριτιδαποθήκη”, η οποία ανεβαίνει κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 20.00 στο Θέατρο Κάτω απ’ τη Γέφυρα.
Θ: Η παράσταση δημιουργήθηκε αρχικά ως μία από τις πτυχιακές παραστάσεις των τελειόφοιτων της δραματικής σχολής του Πειραϊκού Συνδέσμου. Έψαχνα ένα σύγχρονο έργο, που να μπορούν να συνδεθούν και να καταλάβουν άμεσα τα παιδιά, με πολλούς χαρακτήρες (15μελής θίασος). Η «Πυριτιδαποθήκη» ήταν ιδανική επιλογή επειδή αποτελείται από 11 αυτοτελείς σκηνές κάτω από μία κοινή προτεινόμενη συνθήκη: μια βαλκανική πόλη πριν ή μετά από έναν πόλεμο. Αυτή η ιδιαίτερη δομή μας έδωσε την ελευθερία όχι απλώς να «παίξουμε» με τις σκηνές ως προς τη σκηνική τους αποτύπωση και τα φύλα των χαρακτήρων, αλλά να δημιουργήσουμε και δικές μας σκηνικές εικόνες, να βουτήξουμε στον κόσμο του συγγραφέα και να τον ερευνήσουμε με παιχνιδιάρικη διάθεση, έτσι ώστε να πούμε τις δικές μας αλήθειες για τη ζωή όπως τη βιώνουμε σήμερα.
Χ: Σε κάθε σκηνή τουλάχιστον ένας χαρακτήρας είναι έτοιμος να εκραγεί με την παραμικρή αφορμή, όπως ακριβώς μπορεί να συμβεί ένα όμορφο δευτεριάτικο πρωινό σε ένα λεωφορείο στο κέντρο της Αθήνας. Η Πυριτιδαποθήκη είναι ένα έργο που γράφτηκε σχεδόν 35 χρόνια πριν και μας βάζει να αναρωτιόμαστε ακόμη “πού μας ξέφυγε εμάς το πράγμα;”
Διαβάστε εδώ
Συνέντευξη με τον σημαντικό σκηνοθέτη Κοραή Δαμάτη
Ο Κοραής Δαμάτης είναι ένας σκηνοθέτης που αντιμετωπίζει το θέατρο ως χώρο αλήθειας, ως τόπο συνάντησης με τον άνθρωπο και τις αντιφάσεις του. Με σταθερή παρουσία εδώ και δεκαετίες στη σκηνή, έχει υπηρετήσει το θέατρο με συνέπεια, ευαισθησία και μια σπάνια ενσυναίσθηση για τους χαρακτήρες και τις ιστορίες που επιλέγει να αφηγηθεί.
Αυτή τη φορά, καταπιάνεται με το έργο της Μάρτα Μπαρσελό «Πριν έρθει ο Γερμανός», που θα ανέβει στο θέατρο Κάτω από τη Γέφυρα , μια παράσταση που συνδυάζει τρυφερότητα και χιούμορ με βαθιά υπαρξιακή αγωνία. Με τη χαρακτηριστική του θεατρική καθαρότητα, ο Δαμάτης φωτίζει τον κόσμο της μοναξιάς, της συντροφικότητας και της μνήμης, προσκαλώντας το κοινό σε μια ιστορία που μιλά για το πέρασμα του χρόνου και την ανάγκη να κρατηθούμε από την ανθρώπινη επαφή.
Κ.Δ. Με τον απλό και φυσικό τρόπο μιας θεατρικής καθημερινότητας. Την μια στιγμή γελάμε, την άλλη συγκινούμαστε για κάτι, αγωνιούμε, απογοητευόμαστε και μετά πάλι αισιοδοξούμε και δίνουμε υποσχέσεις στον εαυτό μας… «αύριο όλα θα τα ζήσεις καλύτερα απ’ το σήμερα… ». Κι αυτό το ελπιδοφόρο αύριο μάς δίνει δύναμη να προχωρήσουμε, να σχεδιάσουμε να ονειρευτούμε… ακόμα κι όταν εξουσίες, αντιξοότητες, μετριότητες και σκληρά γεγονότα μας κόβουν την φόρα. Ο άνθρωπος πάντα θα βρίσκει τρόπο να ξεγελά τα γκρίζα. Είναι θέμα επιβίωσης.
Διαβάστε εδώ
Συνέντευξη με τους συντελεστές της παράστασης «Πνεύμονες», με αφορμή την Ημέρα της Μητέρας
Ε.Λ.: Ναι, μου αρέσει που δεν έχει ηθικολογία το έργο. Είναι απλά μια ιστορία. Μια πολύ ωραία ιστορία, πολύ καθημερινή, για ανθρώπους της διπλανής πόρτας.
Που όλοι, αυτοί είμαστε, δεν είμαστε ούτε ο Άμλετ, ούτε η Οφηλία, μπορεί να διαβάζουμε αυτά τα έργα, και να συγκινούμαστε με αυτές τις φοβερές, δραματικές ιστορίες αγάπης, που παλεύουν, και σκοτώνονται, και παίρνουν δηλητήρια, αλλά οι περισσότεροι έχουμε αυτές, τις απλές ιστορίες αγάπης, και μακάρι να έχουμε μια τέτοια.
Ε.Δ.: Πιστεύεις ότι θα φέρεις ένα παιδί στον κόσμο και δε θα κάνεις καθόλου λάθη. Μετά όσο μεγαλώνεις λες, θα κάνω όσο λιγότερα λάθη γίνεται, και μετά συνειδητοποιείς ότι είσαι ίδιος οι γονείς σου, οπότε πρέπει να ξαναδουλέψεις σε αυτό.
Β.Ζ.: Θεωρώ ότι οι προβληματισμοί που απασχολούν έναν νέο άνθρωπο σήμερα στην Ελλάδα είναι τεράστιοι. Γιατί και παγκοσμίως τα πράγματα είναι πάρα πολύ έκρυθμα, αλλά εγχώρια ειδικά, θεωρώ ότι η συνθήκη που ζούμε είναι τουλάχιστον απαγορευτική για την απόκτηση παιδιών.
Συνέντευξη Ειρήνη Λαμπρινοπούλου για τους “Πνεύμονες” στην Άννα Βαμβακάρη
Κουβεντιάζοντας με την Ειρήνη Λαμπρινοπούλου
«…Σε μία μετά-πανδημική περίοδο επισφάλειας, το κέντρο των συζητήσεων, νομίζω, έχει εν μέρει μετατοπιστεί. Η οικολογική κρίση συνεχίζει να αποτελεί καίριο ζήτημα, αλλά συχνά εκτοπίζεται, ενδεχομένως και αντιδραστικά, από πιο καθημερινούς προβληματισμούς. Οι άνθρωποι – όπως και οι χαρακτήρες των Πνευμόνων – δέχονται έναν καταιγισμό από ειδήσεις, άρθρα, stories, threads, έρευνες, στατιστικά, τα οποία αδυνατούν να παρακολουθήσουν και να αφομοιώσουν, με αποτέλεσμα να γίνονται κυνικοί, παθητικοί παρατηρητές. Αλλάζουμε διατροφή, κάνουμε ανακύκλωση, παίρνουμε τα μέσα, κουβαλάμε παντού το παγούρι ή την κούπα μας, αλλά το eco-anxiety είναι εκεί και μας υπενθυμίζει ότι το στοίχημα δεν κρίνεται στο ατομικό, αλλά στο συλλογικό.»
Ο Νίκος Δαφνής για το πώς γνώρισε τον Λούις Σεπούλβεδα και την “Ιστορία του γάτου που έμαθε σ’ ένα γλάρο να πετάει”
Η θεατρική διασκευή του αριστουργηματικού διηγήματος, που αγγίζει τις ευαίσθητες χορδές μας, συγκινώντας τα παιδιά μέσα από την ιστορία της γλαρίνας Κενγκά και του γάτου Ζορμπά, παίζεται στο Θέατρο Κάτω απ’ τη Γέφυρα.
Ο Νίκος Δαφνής γνώρισε τον Λούις Σεπούλβεδα στο Σύνταγμα των “αγανακτισμένων”. Την πολύ όμορφη γνωριμία τους και την θεατρική του περιπέτεια -ζωής όπως αποδείχθηκε- με το αριστουργηματικό έργο του Χιλιανού συγγραφέα “Ιστορία του γάτου που έμαθε σ’ ένα γλάρο να πετάει”, που μιλάει για τη συντροφικότητα, την υπεράσπιση του αδύνατου και το δικαίωμα κάθε πλάσματος στη διαφορετικότητα, μοιράζεται με το “α” μέσα από ένα δικό του κείμενο. Η θεατρική διασκευή του βιβλίου ανέβηκε πρώτη φορά στο Θέατρο Κάτω απ’ τη Γέφυρα το 2011. Πρόκειται για μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του θεάτρου που ίδρυσε ο Νίκος Δαφνής, η οποία φέτος επέστρεψε στη σκηνή και συνεχίζεται μέχρι την Κυριακή των Βαΐων.
Κουβεντιάζοντας με την Ελένη Δαφνή
“…Η γνώση είναι δύναμη, το λέω και στην παράσταση αυτό. Τα ενημερωμένα παιδιά είναι ασφαλή. Κάποιοι δάσκαλοι και γονείς φοβούνται να φέρουν τα παιδιά τους στην παράσταση μήπως και τα πονηρέψουν. Εγώ τους απαντώ ότι η πρόληψη δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. Η παράσταση δεν έγινε για να σοκάρει αλλά για να ενημερώσει και να προστατεύσει!”
