Blog

Shahid Nadeem

Μήνυμα για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου 2020 από τον Shahid Nadeem

Το Θέατρο ως Βωμός

Στο τέλος μιας παράστασης ενός έργου για τον Ποιητή Σούφι[1] Bulleh Shah[2] από το Θέατρο Ajoka[3], ένας ηλικιωμένος άντρας συνοδευόμενος από ένα νεαρό αγόρι πλησίασε τον ηθοποιό που έπαιζε τον ρόλο του σπουδαίου Σούφι, «Ο εγγονός μου δεν είναι καλά, θα μπορούσατε σας παρακαλώ να τον ευλογήσετε;» Ο ηθοποιός εκπλάγηκε και είπε, «Δεν είμαι ο Bulleh Shah, είμαι απλώς ένας ηθοποιός που παίζει αυτόν τον ρόλο». Ο ηλικιωμένος είπε, «Γιε μου, δεν είσαι ηθοποιός, είσαι η μετενσάρκωση του Bulleh Shah, η Αβατάρα[4] του». Αίφνης, μας αποκαλύφθηκε μια ολάκερη καινούρια έννοια του θεάτρου όπου ο ηθοποιός γίνεται η μετενσάρκωση του ρόλου που παίζει.

Η εξερεύνηση ιστοριών όπως αυτής του Bulleh Shah, και υπάρχουν τόσες πολλές σε όλες τις κουλτούρες, μπορεί να αποτελέσει μια γέφυρα μεταξύ μας, των θεατρικών δημιουργών και ενός ανεξοικείωτου αλλά ενθουσιώδους κοινού. Όταν ερμηνεύουμε στη σκηνή, ορισμένες φορές παρασυρόμαστε από τη δική μας φιλοσοφία για το θέατρο, από το ρόλο μας ως προάγγελοι της κοινωνικής αλλαγής και αφήνουμε πίσω μια μεγάλη μερίδα της μάζας. Κατά την ενασχόλησή μας με τις προκλήσεις του παρόντος, αποστερούμε τους εαυτούς μας από τις δυνατότητες μιας βαθειά συγκινητικής πνευματικής εμπειρίας που μπορεί να προσφέρει το θέατρο. Στον κόσμο του σήμερα όπου η μισαλλοδοξία, το μίσος και η βία ακολουθούν ανοδική πορεία και ο πλανήτης μας βυθίζεται όλο και πιο βαθιά στην κλιματική καταστροφή, πρέπει να αναπληρώσουμε την πνευματική μας δύναμη. Πρέπει να καταπολεμήσουμε την απάθεια, το λήθαργο, την απαισιοδοξία, την απληστία και την αδιαφορία προς τον κόσμο μέσα στον οποίο ζούμε, προς τον πλανήτη πάνω στον οποίο ζούμε. Το θέατρο έχει ρόλο, έναν ευγενή ρόλο, στην ενεργοποίηση και κινητοποίηση της ανθρωπότητας ώστε να ανυψώσει τον εαυτό της από αυτή την κατάβαση προς την άβυσσο. Μπορεί να ανυψώσει τη σκηνή, τον παραστατικό χώρο, σε κάτι ιερό.

Στη Νότιο Ασία, οι καλλιτέχνες αγγίζουν με ευλάβεια το πάτωμα της σκηνής προτού πατήσουν πάνω σ’ αυτό, μια αρχαία παράδοση όπου το πνευματικό και το πολιτισμικό συνυφαίνονται. Είναι καιρός να ανακτήσουμε αυτή τη συμβιωτική σχέση μεταξύ καλλιτέχνη και κοινού, παρελθόντος και μέλλοντος.

Η θεατρική δημιουργία μπορεί να γίνει μια ιερή πράξη και οι ηθοποιοί μπορούν πράγματι να γίνουν οι αβατάρες των ρόλων που παίζουν. Το Θέατρο έχει τη δυνατότητα να καταστεί ένας βωμός και ο βωμός ένας παραστατικός χώρος.

Shahid NADEEM, Θεατρικός συγγραφέας, Πακιστάν

* Το παρόν κείμενο αποτελεί απόσπασμα της μεγαλύτερης εκδοχής του Μηνύματος για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου 2020 που είναι διαθέσιμη στα αγγλικά, γαλλικά και άλλες γλώσσες εδώ: www.world-theatre-day.org

Ελληνική μετάφραση του αγγλικού πρωτότυπου: Γιόλα Κλείτου Κυπριακό Κέντρο του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου (ΚΚΔΙΘ)

Σημειώσεις
[1] Σουφισμός: Η Ισλαμική μυστικιστική παράδοση, η Ποίηση Σούφι, που αποδίδεται κυρίως με μουσική, εκφράζει την μυστικιστική ένωση μέσω των μεταφορών της εγκόσμιας αγάπης.
[2] Bulleh Shah (1680-1757): Σημαντικός Πουντζάμπι Σούφι Ποιητής ο οποίος έγραψε για πολύπλοκα φιλοσοφικά ζητήματα σε απλή γλώσσα, κατέκρινε έντονα τη θρησκευτική ορθοδοξία, κατηγορήθηκε ως αιρετικός και του αποστερήθηκε η ταφή στο δημοτικό κοιμητήριο. Ήταν δημοφιλής σε όλη την έκταση των θρησκευτικών διαιρέσεων.
[3] Θέατρο  Ajoka:  Ιδρύθηκε  το  1984.  Η  λέξη  Ajoka  σημαίνει  «Σύγχρονο»  στη  γλώσσα  Πουντζάμπι.  Το  ρεπερτόριό του περιλαμβάνει έργα με θέματα όπως η ανεξιθρησκία, η ειρήνη, η έμφυλη βία και τα ανθρώπινα δικαιώματα.
[4] Αβατάρα: Μετενσάρκωση ή μεταφυσική παρουσία στη Γη ενός Θείου δασκάλου σύμφωνα με την Ινδουιστική παράδοση.

Για να διαβάσετε το βιογραφικό του, πατήστε εδώ

Δελτίο Τύπου για την αναστολή των παραστάσεων στο Θέατρο Κάτω απ’ τη Γέφυρα

Θα αναστείλουμε τις παραστάσεις μας «Ο χρόνος σταματά» (για τους ενήλικες) και το «Μαγικό φίλτρο» (για τα παιδιά) ΚΑΙ τις πρόβες μας για τις «Ιστορίες του παππού Αριστοφάνη» για όσο καιρό χρειαστεί. Η απόφαση δεν ήταν εύκολη.

Αλλά σ’ εμάς αρέσει:

  1. Να παίζουμε σε γεμάτο θέατρο …
  2. Να μας σφίγγουν το χέρι οι θεατές μας, όταν μας δίνουν συγχαρητήρια …
  3. Να βλέπουμε γελαστά προσωπάκια και να μας σκάνε κι ένα φιλί στο μάγουλο…
  4. Να κάνουμε πρόβες, χωρίς το φόβο μη βήξουμε μπροστά στο συνάδελφό μας.

 

Το πρόβλημα είναι σοβαρό και είναι ανευθυνότητα οποιαδήποτε άλλη αντιμετώπιση.

Τώρα τον πρώτο λόγο έχει η ασφάλεια των θεατών και η δική μας.

Κι όταν περάσει η φουρτούνα …. εμείς, πάλι εδώ θα είμαστε.

Κάτω απ’ τη γέφυρα του πολιτισμού και της ευπρέπειας …

 

Που δεν μας επιτρέπει να ρεζιλευόμαστε τάζοντας μάσκες και αντισηπτικά σε κάθε κάθισμα και super καθαρό αέρα (κοπανιστό μήπως;) …

Ούτε να πουλάμε με χαμηλό εισιτήριο (πάλι καλά) διαδικτυακά τις παραστάσεις μας.

 

Νίκος Δαφνής, 12/3/2020

Συνέντευξη της Κωνσταντίνας Σαραντοπούλου και του Οδυσσέα Κιόσογλου στην Αγγελική-Ειρήνη Μήτση

23 χρόνια λειτουργίας κλείνει ο Θεατρικός Οργανισμός Κάτω απ’ τη Γέφυρα φέτος και ανεβάζει την εναρκτήρια παράστασή της (τότε την είχε σκηνοθετήσει ο αγαπημένος ηθοποιός Βασίλης Καΐλας), αυτή τη φορά σε σκηνοθεσία  Κωνσταντίνας Σαραντοπούλου. Σε θεατρική μεταφορά του Γιάννη Θ. Οικονομίδη το βιβλίο του Μίχαελ Έντε για την κλιματική αλλαγή «Το μαγικό φίλτρο», παίζεται κάθε Κυριακή στις 12:00 στην «παιδική» σκηνή.

Για το πλήρες άρθρο πατήστε εδώ

Κωνσταντίνα Σαραντοπούλου: συνέντευξη στην Έρικα Αθανασίου | catisart.gr

Κωνσταντίνα Σαραντοπούλου: συνέντευξη στην Έρικα Αθανασίου | catisart.gr

Μοιραστήκαμε μια γουλιά από το μαγικό φίλτρο, ακριβώς Κάτω απ’ τη Γέφυρα, με την Κωνσταντίνα Σαραντοπούλου, η οποία βρισκόταν εμφανώς κάτω από την επήρειά του. Βασική παρασκευάστριά του, δεν κράτησε τα μυστικά του για τον εαυτό της και πρόθυμα τα μοιράζεται, τόσο ως σκηνοθέτρια όσο και ως ηθοποιός, με τους μικρούς και μεγάλους θεατές στο θέατρο «Κάτω απ’ τη Γέφυρα», στην εξαιρετική παράσταση «Το Μαγικό Φίλτρο», που βασίζεται στο βιβλίο του Μίχαελ Έντε.
Η ταλαντούχα ηθοποιός και σκηνοθέτρια πρόθυμα δέχτηκε να μοιραστεί την εμπειρία και μαζί μας, απαντώντας σε ορισμένες ερωτήσεις.

– Η παράστασή σας έχει οικολογικό μήνυμα. Θεωρείτε ότι τα παιδιά είναι ευαισθητοποιημένα για το περιβάλλον σήμερα; Μια παράσταση πόσο μπορεί να επηρεάσει τη συμπεριφορά τους;
* Η δύναμη της Τέχνης είναι μεγάλη. Μια παράσταση μπορεί να αλλάξει την κοσμοθεωρία σου. Ακόμη κι όταν κάποιος βρίσκεται σε προχωρημένη ηλικία (το πιστεύω αυτό, είμαι από τη φύση μου αισιόδοξο άτομο). Η Τέχνη μπορεί να μας θεραπεύσει, να μας εμπνεύσει και να αλλάξει τη χημεία του εγκεφάλου μας, να μας οδηγήσει σε αυξημένη κατάσταση συνείδησης. Πόσο μάλλον στα παιδιά, που ακόμη δεν έχουν προλάβει να διαμορφώσουν ιδεολογία μέσα τους. Τα σημερινά παιδιά είναι ενημερωμένα είτε από το σχολείο τους, είτε από τα media σχετικά με το θέμα της κλιματικής αλλαγής, το θέατρο θα παίξει έναν παραπάνω ρόλο στην ευαισθητοποίησή τους. Μέσα από το έργο μας «Το μαγικό φίλτρο», το παιδί ενθαρρύνεται να κοιτάξει προσεκτικά τον κόσμο και να αναπτύξει το δικό του δυναμικό.

– Στο παιδικό θέατρο πιστεύετε ότι οι παραστάσεις θα πρέπει να περιέχουν πάντα κάποιο διδακτικό μήνυμα; Πόσο δύσκολο είναι να είναι συγχρόνως διδακτικό και διασκεδαστικό ένα έργο; Τι αποτελεί προτεραιότητα για εσάς;
* Τίποτα από τα δύο αμιγώς δεν αποτελεί έμπνευση για εμένα. Θέλω πάντα να υπάρχει ένα νόημα, ένας λόγος ύπαρξης αυτών που λέγονται και γίνονται επί σκηνής. Επιλέγω τις λέξεις μαθαίνω, σκέφτομαι, προβληματίζομαι, ευαισθητοποιούμαι, συγκινούμαι, γελώ, ψυχαγωγούμαι, δρω. Το θέατρο έχει τη μαγική δυνατότητα να τα συνδυάζει όλα αυτά. Να μιλάει για τα πιο σημαντικά θέματα με «διασκεδαστικό» τρόπο. Το θέατρο «Κάτω απ’τη Γέφυρα» ακολουθεί αυτή την παράδοση εδώ και 23 χρόνια, παρουσιάζοντας έργα με πολιτικό υπόβαθρο, περνώντας σπουδαία μηνύματα στα παιδιά με ιδιαίτερο και κατανοητό τρόπο. Τα τραγούδια, οι χαρακτήρες, το κείμενο, η σκηνοθεσία του «μαγικού φίλτρου» υπηρετούν αυτόν τον σκοπό.

– Πόσο αναγκαία είναι η μουσική και ο χορός σε μια παιδική παράσταση;
* Είναι απαραίτητα για να διεγείρουν όλες τις αισθήσεις των νεαρών θεατών. Το θέατρο εμπεριέχει όλες τις τέχνες κι αυτή την εμπειρία τα παιδιά αξίζουν να τη γευτούν ολόκληρη.

– Τι πιστεύετε για τη χρήση νέων τεχνολογιών σε μια παράσταση;
* Πιστεύω ότι μια παράσταση πρέπει να έχει συνέπεια, να είναι κάτω από μια ενιαία αισθητική. Είμαι πολύ θετική στη συμβολή της νέας τεχνολογίας, σε μια παράσταση όλα μπορούν να συνδυαστούν με μέτρο, αρκεί να έχουν λόγο ύπαρξης και να υπηρετούν τον ίδιο σκοπό. Η αλόγιστη χρήση της τεχνολογίας μπορεί να χαλάσει τη μαγεία μιας παράστασης, να την ισοπεδώσει. Πρέπει να αφήνουμε τον ίδιο χώρο σε όλες τις αισθήσεις και στη φαντασία των παιδιών.

– Πού εντοπίζονται οι δυσκολίες από την ανάληψη του διπλού ρόλου της σκηνοθέτιδας και της ηθοποιού στο ίδιο έργο;
* Είναι η πρώτη φορά που σκηνοθετώ και παίζω παράλληλα στο ίδιο έργο. Η δυσκολία είναι ότι όταν παίζεις πρέπει να έχεις μάτια παντού. Να μπορείς να βλέπεις κι από τις δύο πλευρές του φακού. Να δημιουργείς κοντινή και ταυτόχρονα μακρινή την εικόνα μέσα σου. Με την πολύτιμη βοήθεια των συνεργατών μου και κυρίως του Νίκου Δαφνή, ξεπέρασα αυτό τον φόβο μου αν και ο ίδιος ο Νίκος μου έλεγε ότι πάντα με έβλεπε να το κάνω γι’ αυτό και μου εμπιστεύτηκε τη σκηνοθεσία.

Διαβάστε εδώ τη συνέντευξη.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΣΑΡΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ ταλκ

Κωνσταντίνα Σαραντοπούλου: συνέντευξη στο Taλk

Ο Θεατρικός Οργανισμός Κάτω απ’ τη Γέφυρα και έχοντας κερδίσει την εκτίμηση του κοινού και της εκπαιδευτικής κοινότητας, παρουσιάζει το αριστούργημα του Μίχαελ Έντε «Το μαγικό φίλτρο». Το έργο του σημαντικού συγγραφέα, δημοσιογράφου και παιδαγωγού μιλάει για την κλιματική αλλαγή, το καθοριστικό ζήτημα της εποχής μας, και μας επισημαίνει με τον καλύτερο τρόπο πως τώρα είναι η ώρα να δράσουμε για ένα καλύτερο αύριο! Το Τaλκ μίλησε με τη σκηνοθέτιδα Κωνσταντίνα Σαραντοπούλου. Ας δούμε τι μας είπε.

Πόσο απαιτητικό είδος είναι το θέατρο για παιδιά;

Θα απαντήσω με την φράση του μεγάλου Ρώσου Στανισλάφσκι: στο θέατρο για παιδιά οι ηθοποιοί πρέπει να παίζουν όπως και στο θέατρο για μεγάλους . Με μια διαφορά: πρέπει να παίζουν λίγο καλύτερα. Εδώ, στο Θέατρο Κάτω απ’ τη Γέφυρα, όλη η φιλοσοφία μας πάνω στο θέατρο για παιδιά βασίζεται σε αυτά τα λόγια. Κείμενο, μουσική, σκηνοθεσία, χορογραφία, ερμηνεία, σκηνικά, κοστούμια υπηρετούν αυτόν τον σκοπό. Τα παιδιά – μας- αξίζουν το καλύτερο.

Ποια είναι η μεγαλύτερη παγίδα στην οποία μπορούν να πέσουν οι δημιουργοί μιας παράστασης για παιδιά; Και ποια η παγίδα για γονείς και εκπαιδευτικούς που επιλέγουν μια παράσταση για τα παιδιά τους; 

Κατά τη γνώμη μου τα παιδιά είναι προσωπικότητες που απλώς έτυχε να γεννηθούν λίγο αργότερα από εμάς τους ενήλικες. Δεν στερούνται νοημοσύνης, αισθητικής ή κουλτούρας. Πιστεύω πως όλοι, δημιουργοί, γονείς και εκπαιδευτικοί πρέπει να βλέπουμε τα παιδιά μέσα από αυτό το πρίσμα και να τα αντιμετωπίζουμε με σεβασμό σε όλα τα επίπεδα. Άλλωστε κι εμείς οι «μεγάλοι» υπήρξαμε κάποτε στη θέση τους.

Διαβάστε όλη τη συνέντευξη εδώ

Νίκος Δαφνής: συνέντευξη στη Βασιλική Β.Παππά | cultmagz.com

Νίκος Δαφνής: συνέντευξη στη Βασιλική Β. Παππά | cultmagz.com

“Η ξιπασιά, που βρίσκεται δίπλα στην επιτυχία, είναι μεγάλη παγίδα, από την οποία λίγοι ξεφεύγουν”

Η συζήτηση με τον Νίκο Δαφνή γίνεται με αφορμή το σπουδαίο έργο “Ο χρόνος σταματά” του βραβευμένου με Pulitzer Αμερικανού συγγραφέα Donald Morgulies το οποίο σκηνοθετεί.  Ένα έργο που επιστρέφει για 2η σεζόν και για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων στον Πίσω Χώρο του Θεάτρου Κάτω απ’ τη Γέφυρα. Πρόκειται για έναν άνθρωπο με μεγάλη θητεία στο χώρο του θεάτρου, με ήθος, που όλα αυτά τα χρόνια μας απασχολεί με τη δουλειά του και μόνο, χωρίς να προκαλεί όπως συνηθίζουν πολλοί από το χώρο του..

Κύριε Δαφνή, σκηνοθετείτε την παράσταση «Ο χρόνος σταματά» που ανεβαίνει για 2η σεζόν στο Θέατρο Κάτω απ’ τη Γέφυρα. Ένα έργο όπου σε όλη τη διάρκειά του «αιωρείται» η ιδέα του πολέμου, όπως και η κριτική που ασκεί στην κατευθυνόμενη δημοσιογραφία καθώς και στον ύποπτο ρόλο των εκδοτικών συγκροτημάτων. Πώς ξεκίνησε αυτή η «περιπέτεια»; Θα θέλατε να μας μιλήσετε γι’ αυτό το νέο εγχείρημά σας;
Θα προτιμούσα να μην το δραματοποιούμε. Η παλιά φίλη, μεταφράστρια και συνάδελφος Ελένη Ρεπούσκου, μου έφερε το έργο πριν 2-3 χρόνια. Με ενθουσίασε. και το αποφάσισα αμέσως. Το ότι καθυστέρησε οφείλεται στο ότι οι «Πέντε σιωπές» (και αυτό το είχε μεταφράσει η Ελένη) παρουσιαζόταν για τέσσερα χρόνια.

Όλα αυτά τα χρόνια “αντιστέκεστε” και συμμετέχετε σε δουλειές που σέβονται το κοινό. Όταν ξεκινούσατε είχατε μεγαλόπνοα σχέδια;
Ο κάθε άνθρωπος αντιλαμβάνεται διαφορετικά τον όρο «μεγαλόπνοο σχέδιο». Έχω γνωρίσει ανθρώπους, που από τα τριάντα τους ονειρεύονται το εφ’ άπαξ και τη σύνταξη, Άλλοι, την προαγωγή και αύξηση. Άλλοι μια θέση στο Δημόσιο ή μια καλή «καρέκλα». Και άλλοι, ένα γρήγορο αυτοκίνητο, ή ένα πρωτάθλημα της ομάδας που υποστηρίζουν. Με δυο λόγια, το «μπόι» του καθενός, οι στόχοι, οι επιθυμίες, η ιεράρχηση των «θέλω» του, είναι προσωπικά ζητήματα. Θεωρώ ότι η συμμετοχή σε δουλειές που σέβονται το κοινό, είναι από μόνη της πράξη αντίστασης και είναι μεγαλόπνοο σχέδιο να παράγω, ή έστω να προσπαθώ να παράγω τέτοιες δουλειές.

Για ορισμένους η τέχνη είναι καταφύγιο από την απρόσμενη βία, ενώ για άλλους ένα πεδίο ειρηνικών διεκδικήσεων. Τελικά, τι προσφέρει στο σύγχρονο άνθρωπο;
Μα το ένα, δεν αναιρεί το άλλο. Μάλλον το συμπληρώνει. Πολλά αισθητικά και καλλιτεχνικά κινήματα εμπνεύσθηκαν από επαναστάσεις και κάποια τις καθοδήγησαν. Η βία πολύ συχνά «σχολιάζεται» στην τέχνη. Ιδιαίτερα στον κινηματογράφο. Δεν θυμάμαι κάπου να επιβραβεύτηκε.

“Εκείνοι που μας παίδεψαν βαραίνουν μέσα μας πιο πολύ”, αναφέρει κάπου ο ποιητής Ντίνος Χριστιανόπουλος. Στη δική σας περίπτωση ποιοι είναι αυτοί;
Οι γονείς, οι Δάσκαλοι και όλοι όσοι περίμεναν πως … «θα γινόμουν άλλος». Έτσι διαμορφώθηκαν οι προτεραιότητες της ζωής και οι πολιτικές μου επιλογές. Όταν άρχισαν τα ιδανικά της γενιάς μου να γκρεμίζονται ένα-ένα, οι αρχές μου έγιναν ενοχές και φρένα των αντανακλαστικών μου. Έχασα χρόνο και δυνάμεις. Αντί να κοιτάω μπροστά, κοίταζα πίσω, για να δω ποιος με … «τραβάει απ’ το μανίκι». Δεν μετανιώνω, αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Και τώρα δεν αλλάζει.

Διαβάστε όλη τη συνέντευξη εδώ

Ο ΧΡΟΝΟΣ ΣΤΑΜΑΤΑ

Παράταση της επιτυχημένης παράστασης “Ο ΧΡΟΝΟΣ ΣΤΑΜΑΤΑ” στο Θέατρο Κάτω απ’ τη Γέφυρα, που παίζεται για 2η σεζόν

Λόγω της μεγάλης επιτυχίας που σημειώνει η παράσταση «Ο ΧΡΟΝΟΣ ΣΤΑΜΑΤΑ», η οποία αγαπήθηκε από κοινό και κριτικούς και παίζεται για δεύτερη σεζόν, το Θέατρο Κάτω απ’ τη Γέφυρα συνεχίζει αυτό το ταξίδι έως τις 26 Ιανουαρίου, κάθε Σάββατο στις 21:00 και Κυριακή στις 19:00.

Η παράσταση προκάλεσε μεγάλη αίσθηση την προηγούμενη σεζόν. Στα θεατρικά βραβεία της Ακαδημίας Ελληνικών Βραβείων Τέχνης, απέσπασε το βραβείο καλύτερης γυναικείας ερμηνείας «Ελένη Χατζηαργύρη» (Έλενα Τυρέα) και ήταν προτεινόμενη για δύο ακόμα βραβεία (στις κατηγορίες καλύτερης παράστασης και ανδρικής ερμηνείας).

Το «Ο χρόνος σταματά» είναι ένα σπουδαίο αντιπολεμικό έργο, του βραβευμένου με Pulitzer Αμερικανού συγγραφέα Donald Margulies.

Η ιδέα του πολέμου «αιωρείται» σε όλη τη διάρκεια του έργου, όπως και η κριτική που αυτό ασκεί στην κατευθυνόμενη δημοσιογραφία και στον ύποπτο ρόλο των εκδοτικών συγκροτημάτων, που τρέφονται από κάθε αναταραχή που –δυστυχώς– δεν ανιχνεύεται μόνο στις εμπόλεμες ζώνες.

Η Σάρα αναρρώνει μετά τον σοβαρό τραυματισμό της στον πόλεμο στη Συρία, που κάλυπτε σαν φωτορεπόρτερ. Μαζί της ο Τζέιμς, ο σύντροφός της, πολεμικός ανταποκριτής του CNN, συγγραφέας και ακτιβιστής.

Η επίσκεψη του 55χρονου Ρίτσαρντ, εκδότη και φίλου του Τζέιμς και μέντορα της Σάρας και της 25χρονης συντρόφου του, φωτίζει δύο εντελώς διαφορετικές στάσεις ζωής, εξαιρετικά αναγνωρίσιμες στην εποχή μας. Απ’ τη μια οι «ψαγμένοι» με ενοχές για έναν κόσμο που σπαράσσεται καθημερινά κι απ’ την άλλη οι «χαρούμενοι» που ονειρεύονται και κάνουν σχέδια για το μέλλον.

Μια απλή, ανθρώπινη και κατανοητή ιστορία, για τέσσερις σολίστες ηθοποιούς.

Συντελεστές:
Μετάφραση: Ελένη Ρεπούσκου
Σκηνοθεσία: Νίκος Δαφνής

Σκηνικό: Δέσποινα Βολίδη
Βοηθός σκηνοθέτης – Μουσική επιμέλεια: Κωνσταντίνα Σαραντοπούλου
Video: Γιώργος Γιαννακόπουλος
Φωτισμοί: Μπάμπης Αρώνης, Βασίλης Γιαννακόπουλος
Φωτογραφίες: Γιώργος Φερμελετζής

Ερμηνεύουν:
Κώστας Κλάδης, Αυγουστίνος Ρεμούνδος, Έλενα Τυρέα,  Χριστίνα Σιώμου

Από το Σάββατο 26/10/2019
Παραστάσεις: Σάββατο στις 9 μ.μ. και Κυριακή στις 7μ.μ.
Διάρκεια: 90 λεπτά
Τιμές εισιτηρίων: 15 ευρώ και 12 ευρώ (για φοιτητές, ανέργους, υπερήλικες)

ΘΕΑΤΡΟ ΚΑΤΩ ΑΠ’ ΤΗ ΓΕΦΥΡΑ
Πλατεία ηλεκτρικού σταθμού Ν. Φαλήρου
Πληροφορίες-κρατήσεις στο 210.4816200 και στο katoapotigefyra.gr

Νίκος Δαφνής: συνέντευξη στη Μαριάννα Κυριάκη | Επί Σκηνής

Νίκος Δαφνής: συνέντευξη στη Μαριάννα Κυριάκη | Επί Σκηνής

Για τον Νίκο Δαφνή και φέτος «Ο χρόνος σταματά» κάτω από την γέφυρα. Μιλάει με το μοναδικό του προσωπικό στιλ στο «Επί Σκηνής» για το έργο του του βραβευμένου με Pulitzer Αμερικανού συγγραφέα Donald Margulies, την παράσταση του, που συνεχίζεται με επιτυχία για δεύτερη χρονιά, το αγαπημένο του Θέατρο Κάτω από τη Γέφυρα και για πολλά άλλα. Στην ερώτηση που αφορά τους προβληματισμούς μου για τις επιχορηγήσεις του Υπουργείου Πολιτισμού, ο ταλαντούχος και ρηξικέλευθος σκηνοθέτης κι ηθοποιός προτείνει έναν πολύ δίκαιο και ευέλικτο τρόπο για να επιλέγονται οι παραστάσεις που θα ενισχυθούν οικονομικά, από τους ικανότερους ανθρώπους, στους ικανότερους θεατρικούς θάσους. Απολάυστε τον!

Μιλήστε μου για το Θέατρο Κάτω από τη Γέφυρα, το μοναδικό αν δεν κάνω λάθος, ιδιωτικό θέατρο του Πειραιά.
Η ιδέα να φτιάξω ένα θέατρο στον Πειραιά ήρθε μια βροχερή μέρα του 1995. Βρέθηκα στην οδό Αλκιβιάδου έξω απ’ το νεοκλασικό που ο Βουτέρης και άλλα άξια παιδιά είχαν στεγάσει το «θέατρο του Πειραιά». Ήταν ερειπωμένο. Η πόρτα σπασμένη. Η στέγη είχε πέσει και στη θέση της σκηνής (που είχαμε δει σπουδαίες παραστάσεις) ήταν μια λίμνη λάσπης. Το θυμάμαι σαν τώρα. Χωρίς (;) λόγο έβαλα τα κλάματα. Λίγα χρόνια πριν, είχε κλείσει ο (λιλιπούτειος) «Κύβος» κι ο Πειραιάς είχε μείνει με το σεισμόπληκτο Δημοτικό (που έκλεισε λίγο αργότερα για δεκατρία χρόνια) και το «Αυλαία», που παρουσίαζε έργα του στιλ … «Χάϊδεψέ μου το γουνάκι μου» (!!!). Σ’ αυτή την ψυχολογία με βρήκε το τηλεφώνημα της φίλης μου της Σκλεπάρη (μόλις είχε αναλάβει πρόεδρος στο Γ΄ διαμέρισμα του Δήμου). «Ρε Νικόλα, στα θεμέλια της οδογέφυρας στο σταθμό του Φαλήρου, υπάρχει ένας κλειστός χώρος. Δεν έρχεσαι να δώσεις καμιά ιδέα μήπως και αξιοποιηθεί, γιατί τώρα είναι δημόσιο ουρητήριο, στέκι πρεζονιών, περιθωριακών και μόνο προβλήματα μας δημιουργεί». Πήγα. Της είπα, μου είπε … Έγιναν προτάσεις … δημοπρασία …. Μη σε κουράζω.
Η ουσία είναι ότι από τότε, δεν έχω φύγει ούτε μια μέρα από εκεί.

Ποια από τις παραστάσεις του θεάτρου ήταν αυτή που αγαπήσατε περισσότερο;
Νομίζω το «Γράμμα στον Ορέστη» του Καμπανέλλη το ’98 και τον άλλο χρόνο το «Άνθρωποι και ποντίκια». Σπουδαίες παραστάσεις. Και πολυέξοδες, αφού τότε υπήρχε συλλογική σύμβαση κι εγώ την τηρούσα σχολαστικά.
Η άγνοια του κινδύνου με έσπρωξε να τις κάνω. Η τύχη και η αξιοσύνη των συναδέλφων και των συνεργατών, που έδωσαν την ψυχή τους με … έσωσαν.

Δείτε όλη τη συνέντευξη εδώ.