ΠΑΡΑΓΩΓΕΣ ΜΑΣ

Ο Μάγος του Οζ (2017-2018)

 

Ήταν μια εξαιρετική παράσταση, πολύ καλύτερη από τις άλλες τρεις του … μακρινού παρελθόντος (1997, 2002 και 2008) που είχε τη μεγάλη επιτυχία που της άξιζε.

Το κείμενο, το επεξεργάστηκε από την αρχή ο Δαφνής, που έκανε και τη σκηνοθεσία.

Το σκηνικό (ένα τεράστιο βιβλίο με σελίδες που όταν γυρίζουν, αποτελούν το «φόντο» κάθε σκηνής) ζωγραφισμένο εξ’ αρχής από την σημαντική ζωγράφο Ελένη Σουμή.

Χορογραφίες των Δάφνη Δούλη και Καλλιόπης Κούρου.

Το μόνο που δεν άλλαξε, ήταν η εκπληκτική μουσική του αξεπέραστου Μίμη Πλέσσα και η παρουσία του Κώστα Κλάδη.

Έπαιξαν οι ηθοποιοί Κωνσταντίνα Σαραντοπούλου (που δίδαξε και τα τραγούδια), Κατερίνα Τσεβά, Μαρουσώ Γεωργοπούλου, Πασχάλης Μερμιγκάκης, Οδυσσέας Κιόσογλου, Κώστας Τζαφέρης και ο αγέραστος λιόντας Κώστας Κλάδης.

Trailer Στέφανος Κοσμίδης
Σπικάζ Γιώργος Γιαννακόπουλος
Δημιουργία σπικάζ Μπίλλυ Γιαννακόπουλος

Η γραμμή (Τhe line) (2017-2018)

the line afisa

του Israel Horovitz

 Ήταν μια «ιδιαίτερη» παράσταση, ενός «ιδιαίτερου» έργου.

Πέντε πρόσωπα, πίσω από μια γραμμή, σε ένα άδειο χώρο.

Κανείς δεν θα μάθει, πού περιμένουν, γιατί περιμένουν, πόσο θα περιμένουν.

Αυτό όμως που θα μάθει είναι το τι είναι έτοιμος να κάνει ο καθένας για να είναι πρώτος στη γραμμή.  Θα μπορούσε να το πει κανείς «μαύρη κωμωδία». «Κωμωδία», επειδή οι θεατές ξεκαρδίζονταν στα γέλια σε όλη τη διάρκεια της παράστασης και «μαύρη» επειδή δεν υπάρχει κάτι αισιόδοξο στο τέλος της.

Αν και οι πληροφορίες μας για την «εμπορικότητα» του έργου σ’ όλο τον κόσμο μας είχαν γεμίσει ελπίδες, η παράσταση … «πάλεψε» για να βγάλει τη σαιζόν.Η παράστασή μας ήταν καλή και άρεσε σε όσους την είδαν.

Μόνο που αυτοί ήταν απελπιστικά λίγοι. Ευτυχώς υπήρξε μια βοήθεια από το ΥΠ.ΠΟ.Α. κι έτσι η οικονομική ζημιά δεν ήταν τόσο οδυνηρή.

Η καλή μετάφραση (Αργύρης Καλλίτσης) η εμπνευσμένη σκηνοθεσία (Κοραής Δαμάτης) και οι εξαιρετικές χορογραφίες (Μαρίζα Τσίγκου) ήταν τα ατού της.

Οι ερμηνείες (Αργύρης Αποστόλου, Γιάννης Δρίτσας, Κώστας Κλάδης, Κων/να Σαραντοπούλου και Νίκος Σταματόπουλος) ήταν πολύ καλές.

Αλλά … ο κόσμος δεν ήρθε. Συμβαίνουν αυτά. Απλά, ευχόμαστε να συμβαίνουν σπάνια.

DSC_3055 PM

4611 1491

 

 


 Κριτικές

• Από τις παραστάσεις που δεν αρκεί να την δεις μια και μόνη φορά.

Γράφει  o Γιάννης Γαβρίλης // Δημοσιγράφος ΕΡΤ 

• Η απόδοση του έργου είναι πολύ έξυπνη και οι ερμηνείες των ηθοποιών εκπληκτικές. Θα γελάσετε πάρα πολύ, αλλά στο τέλος του έργου θα νιώσετε ένα μεγάλο κενό στο στομάχι σας καθώς θα συνειδητοποιήσετε ότι όλο αυτό που ζήσατε είναι τόσο «αληθινό», τόσο κοντά μας. 

Γράφει η Ανθή Αγγελοπούλου // sofokleousin.gr/

• Εν κατακλείδι πρόκειται για ένα εξαιρετικό έργο που συνδυάζει τα φιλοσοφικά με τα ρεαλιστικά ερωτήματα για τα οποία ο άνθρωπος ψάχνει απαντήσεις και υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Κοραή Δαμάτη και την ερμηνευτική δεινότητα των ηθοποιών, το κοινό φεύγει από το εξαιρετικά ζεστό και άρτια διαμορφωμένο χώρο του θεάτρου «Κάτω από τη γέφυρα» με ακόμα μεγαλύτερη ανάγκη για να τις βρει.

Γράφει ο Κωνσταντίνος Πλατής // theatromania.gr

• Αν όλα τα παραπάνω θέλετε να τα δείτε διακοσμημένα με γέλιο και με αξέχαστες ερμηνείες από μια φοβερή πεντάδα, το θέατρο «Κάτω απ’τη γέφυρα» σας περιμένει.

Γράφει η Αγγελική Μπάτσου // Kallitexnes.gr

• Έξοχες, στέρεες και καλοκουρδισμένες, οι ερμηνείες των ηθοποιών ισορροπούν με άνεση και σιγουριά ανάμεσα στην κατ’ επίφαση (φαρσο)κωμωδία και τη δηκτική βαρύτητα του κοινωνικού σχολίου, απογειώνοντας το σύνολο της παράστασης. 

Γράφει η Μάριον Χωρεάνθη // diastixo.gr

• Πάει καιρός που σε θεατρική παράσταση γέλασα αβίαστα με την καρδιά μου, που μοιράστηκα το γέλιο και τα σχόλια με τους άλλους θεατές –σαν ένα παρεάκι όλοι μαζί-,που αυτοσαρκαζόμενη έκλεινα το μάτι στις δικές μου φιλοδοξίες για πρωτιές, που ένα μάλλον «βαρύ» θέμα – η αγωνία και τα τεχνάσματά μας για την πρωτιά, όποια πρωτιά – εκτυλισσόταν εκεί απέναντι, στη σκηνή, βγάζοντάς μας τη γλώσσα και κάνοντας πιρουέτες στο χρόνο που περνώντας παραμένει ο ίδιος, μια γραμμή στο πάτωμα κι εμείς να σπρωχνόμαστε πίσω του. 

Γράφει η Μαρία Κουφοπούλου // Δημοσιογράφος

• Συνολικά, η εμπειρία της παρακολούθησης της παράστασης είναι όχι μόνο ευχάριστη, αλλά κυρίως πολύτιμη. Το θέατρο, όπως δείχνει πολύ καλά η Γραμμή, είναι ένας καθρέφτης. Σπανίως το κοιτάζει κανείς και φεύγει από αυτόν χωρίς να θελήσει να αλλάξει κάτι.

Γράφει η Κάτια Σωτηρίου // mytheatro.gr

 

Η ιστορία του γάτου που έμαθε σ’ ένα γλάρο να πετάει (2016-2018)


gatos--web

Από το 2013, ήταν στη σκέψη μας να ξανανέβει.

Και έγινε σαν ένα δώρο στους μικρούς θεατές μας για τα 20χρονα.

Ήταν μια από τις καλύτερες παραστάσεις που έχουμε κάνει.

Μια σειρά από ευτυχισμένες συγκυρίες (εξαιρετικό κείμενο, σπουδαίος θίασος, πολύ καλές σχέσεις) οδήγησαν σε μια από τις μεγαλύτερες (και οικονομικά) επιτυχίες μας.

 

Θεατρική απόδοση και σκηνοθεσία: Νίκος Δαφνής
Μουσική: Νίκος Τσέκος

Σκηνικά – κοστούμια –  μάσκες: Γιοβάννα  Πρασίνου

Χορογραφία – κίνηση: Αρετή Μώκαλη

Κατασκευή μασκών: Αλέξανδρος Λόγγος

Φωτισμοί: Χρήστος Τσαμπάς

Video – φωτογράφιση: Γιώργος Γιαννακόπουλος

Trailer: Στέφανος Κοσμίδης

 

Έπαιξαν οι: Μαρουσώ Γεωργοπούλου (2017-2018), Θοδωρής Ανθόπουλος (2016-2017), Ελένη Δαφνή (2016-2017) Οδυσσέας Κιόσογλου, Κώστας Κλάδης, Πασχάλης Μερμιγκάκης,
Κωνσταντίνα Σαραντοπούλου (2017-2018), Κώστας Τζαφέρης και Κατερίνα Τσεβά

 

cats-thumbnails1

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΓΑΤΟΥ, ΠΟΥ ΕΜΑΘΕ Σ’ ΕΝΑ ΓΛΑΡΟ ΝΑ ΠΕΤΑΕΙ

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΓΑΤΟΥ, ΠΟΥ ΕΜΑΘΕ Σ’ ΕΝΑ ΓΛΑΡΟ ΝΑ ΠΕΤΑΕΙ

 

trailer foto

https://www.youtube.com/watch?v=D25K6Jbj_jI

 

Χωρίς ντροπή (2017-2018)

Του Στέφανου Κακαβούλη

xorisntropi afisa

 

Ήταν μια καλή παράσταση σκηνοθετημένη από τον ταλαντούχο συγγραφέα της.

Θέμα της, οι κίνδυνοι που κρύβονται μέσα στο διαδίκτυο και έχουν θύματα νέα παιδιά.

Έπαιξαν οι ηθοποιοί:  Μαρία Βλάχου, Κώστα Κλάδης, Μαριέλλη Μανουδάκη και Γιάννης Τσουρουνάκης. Ακούστηκε η φωνή του Γιώργου Χαλεπλή.
χωρις_ντροπη_3

 

 

Πέντε σιωπές (Το έργο παίχτηκε 4 σεζόν 2014-2018)

Tης Shelagh Stephenson

               ΠΕΝΤΕ ΣΙΩΠΕΣ

(σε μετάφραση της Ελένης Ρεπούσκου)

Μια οικογένεια … τέσσερις σιωπές.

Και μια πέμπτη … Η ΔΙΚΗ ΣΟΥ.

Μετάφραση : Ελένη Ρεπούσκου. Σκηνοθεσία, μουσική επιμέλεια, σκηνικός χώρος, Κοραής Δαμάτης. 

Άξιοι αρωγοί οι πέντε ηθοποιοί. Η Ιωάννα Γκαβάκου (μάνα 2014-2015), Μαρία Χριστοδούλου (μάνα 2016-2018) ο Νίκος Δαφνής, (πατέρας), η Κωνσταντίνα Σαραντοπούλου (1η κόρη) και η Δανάη Καλαχώρα (2η κόρη, βραβεύτηκε για την ερμηνεία της απ’ τα Κορφιάτικα βραβεία το 2016).

Η παράσταση στέφθηκε από μεγάλη επιτυχία για αυτό και παίχτηκε για 5 σεζόν.

mikro arxeio 2

 


Είπαν για εμάς…….. 

Πέντε σιωπές. Δέκα. Εκατό σιωπές. Χίλιες. Στη φασαρία των δρόμων, στων σπιτιών τις συνευρέσεις, στα φωτισμένα γήπεδα των συναυλιών… αφουγκράζεσαι τον ήχο της σιωπής. Παντού. Εκκωφαντική σιωπή… όπως κι ο φόβος που την γεννάει. Ναι. Φοβάσαι. Φοβάσαι να μιλήσεις αληθινά για σένα. Φοβάσαι να ακούσεις τον άλλον. Φοβάσαι να καταγγείλεις. Φόβος. Απ’ την οικογένεια, απ’ το Σχολείο, απ’ το Κράτος, απ’ τη Θρησκεία, απ’ τα Μέσα Επικοινωνίας, απ’ την Πολιτική, απ’ τις Ιδεολογίες. Φόβος. Η βασική αιτία της σιωπής. Κονταίνει τους ανθρώπους τόσο φόβος, αδειάζει τα βλέμματα, μικραίνει τις κινήσεις, κι αρχίζουν ψιθυρίσματα και λειψές ανάσες κι άρρωστες ζωές. Ναι. Ο φόβος… γέμισε το δωμάτιο… γέμισε τον κόσμο όλο… η ώρα της σιωπής… για πόσο θα αφήσουμε να μας φοβίζει αυτός ο φόβος;
«Πρόκειται για το σχεδόν ντοκιμαντερίστικο δοκίμιο πάνω στην ενδοοικογενειακή βία με κύριο πυρήνα την αιμομιξία. Ένας πατέρας που με τη βιασμένη σιωπή της συζύγου του βιάζει τις δύο κόρες του. Όχι, το έργο δεν σκανδαλοθηρεί, δεν κραυγάζει, δεν επιθυμεί να προκαλέσει τον οίκτο, καταγράφει και συνάμα διαπιστώνει το γνωστό σύνδρομο της κοινωνικής ενοχής δια της αιδήμονος σιωπής. Μια υποδειγματική παράσταση».
(Κώστας Γεωργουσόπουλος)

«Το έργο της Στίβενσον θέλει να κάνει τα άηχα ηχηρά και ορατά τα αόρατα, με την κατά πρόσωπο ανάκλαση του θύματος πάνω στη δική μας αθωότητα κι απερισκεψία. Αγωνίζεται με δυο λόγια να διαλύσει τη σιωπή, πράγμα διόλου εύκολο εφόσον το αστικό θέατρο διαθέτει ως γνωστόν εξαιρετική ηχομόνωση και δοκιμασμένες δικλίδες ασφαλείας σε παρόμοια ζητήματα. Σε κάθε περίπτωση αυτή είναι η κατάληξη: η δική μας σιωπή, η ακινησία μας, ηαβελτηρία να δούμε τη βία ως απειλή της ανθρωπιάς και της ησυχίας μας». (Γρηγόρης Ιωαννίδης)

 

Layout 1

«Στο Θέατρο κάτω από τη γέφυρα δίνεται ένα ομόλογης διάνοιας έργο, οι Πέντε σιωπές». (Λέανδρος Πολενάκης)

KATIA SOTIRIOU

«Είναι μια συγκλονιστική στιγμή, από τις πιο δυνατές θεατρικές εμπειρίες που μπορεί να βιώσει ο θεατής που πάσχει με τις ηρωίδες,αλλά ξαφνικά τίθεται και ενώπιον της δικής του ευθύνης, με τη σιωπή της καθημερινότητάς του. Αυτό το φορτίο, σε ακολουθεί για πολύ μετά την παράσταση, και αυτός είναι ένας λόγος όχι απλά συγχαρητηρίων σε όλη την ομάδα της παράστασης, αλλά ενός μεγάλου ευχαριστώ». (Κάτια Σωτηρίου)

 

Δείτε το trailer

Σολομώντεια λύση (Το έργο παίχτηκε 2 σεζόν 2015-2017)



ΑΝΑΚΡΙΣΗ MΙΚ.A.

 

 

 

 

 

του Γιάννη Καλατζόπουλου

Ήταν μια ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ παράσταση.

Βασισμένη στον «Κύκλο με την κιμωλία», συγκίνησε τους θεατές και ιδιαίτερα όσους είχαν άμεση ή έμμεση σχέση με το μεγάλο ζήτημα της υιοθεσίας. Κι αυτό ήταν κάτι που δεν το περιμέναμε.

Το κείμενο του Καλατζόπουλου, η μουσική του Λέκκα, τα κοστούμια της Βολίδη και το ταλέντο των ηθοποιών, μας έδωσαν μια από τις καλύτερες παραγωγές μας, της πρώτης 20ετίας.

Και θα γινόταν σίγουρα και μια από τις μεγαλύτερες (οικονομικά) επιτυχίες μας, ΑΝ … είχε άλλο τίτλο.

Σκηνοθεσία – φωτισμοί: Νίκος Δαφνής

Μουσική – τραγούδια: Δημήτρης Λέκκας

Σκηνικά – κοστούμια: Δέσποινα Βολίδη

Χοραγραφίες – κίνηση: Αρετή Μώκαλη

Βοηθός σκηνοθέτης – διδασκαλία τραγουδιών: Κων/να Σαραντοπούλου

Ζωγραφική σκηνικών – αφίσα: Ελένη Σουμή

 

Πήραν μέρος (με τη σειρά που εμφανίστηκαν) οι ηθοποιοί:

Κώστας Κλάδης, Κατερίνα Τσεβά, Οδυσσέας Κιόσογλου, Πασχάλης Μερμιγκάκης, Κώστας Τζαφέρης, Κωνσταντίνα Σαραντοπούλου.

 

Τη φωτογράφιση έκανε ο Γιώργος Γιαννακόπουλος

 

Δείτε το trailer

ΟΜΑΔΙΚΗ MΙΚ.A.

VIVA

Ο Ακάλεστος (2012-2013)

του Στέφανου Κακαβούλη

Ήταν απλά ένα εξαιρετικό έργο και ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον θέμα.

Η προσπάθεια όμως να παρουσιαστεί σαν «ιδιαίτερο» έργο, η πολύ καλή παράσταση σαν «ιδιαίτερη» παράσταση και το ενδιαφέρον θέμα σαν ένα ιδιαίτερο θέμα, έβλαψε και το έργο και την παράσταση και «θόλωσε» το θέμα.

 

Ας θεωρηθεί ότι ήταν μια συμπαραγωγή του θεάτρου και ας αναλάβουμε την ευθύνη (θετική ή αρνητική) που μας αναλογεί.

 

Σκηνοθεσία: Στέφανος Κακαβούλης

Πήραν μέρος οι ηθοποιοί: Γιώργος Χαλεπλής, Δανάη Καλαχώρα, Οδυσσέας Κιόσογλου, Στέφανος Γεωργόπουλος

akalestos1

Κεντρική_Σκηνή


2017 – 2018 – Η ΓΡΑΜΜΗ (THE LINE)

2017 – 2018 – ΧΩΡΙΣ ΝΤΡΟΠΗ

2017 – 2018 – ΓΚΡΕΚΑ ΜΑΝΑ

2016 – 2017 – ΓΚΡΕΚΑ ΜΑΝΑ

2016 – 2017 – ΒΡΩΜΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ 

2015 – 2016 – ΟΙ ΑΛΛΟΠΑΡΜΕΝΟΙ

2015 – 2016 – ΓΥΝΑΙΚΑ »LOSER»

2013 – 2014 – ΕΡΩΤΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ

2012 – 2013 – ΜΙΚΡΑΣΙΑ

2012 – 2013 – ΕΡΩΤΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ

2010 – 2011 – Η ΑΘΗΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΑ ΚΑΙ ΘΥΜΑΤΑΙ

2009 – 2010 – ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΜΟΛΟΤΩΦ, ΚΥΡΙΕ ΤΣΕΧΩΦ?

2009 – 2010 – ΛΟΚΑΝΤΙΕΡΑ

2008 – 2009 – ΣΠΑΣΜΕΝΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ

2008 – 2009 – Η ΓΕΡΜΑ

2007 – 2008 – Η ΓΕΡΜΑ

2006 – 2007 – Η ΤΥΧΗ ΤΗΣ ΜΑΡΟΥΛΑΣ

2005 – 2006 – ΒΡΩΜΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΣΕ ΓΑ ΜΕΙΖΟΝΑ

2004 – 2005 – Ο ΠΛΟΥΤΟΣ

2004 – 2005 – ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΕΣ ΠΕΡΙΣΤΑΣΕΙΣ

2003 – 2004 – Η ΛΟΚΑΝΤΙΕΡΑ

2002 – 2001 – Ο ΜΑΝΔΡΑΓΟΡΑΣ

2000 – 2001 – ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΣΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΤΖΟ ΕΓΚ

1999 – 2000 – ΤΟ ΘΕΡΙΟ ΤΟΥ ΤΑΥΡΟΥ

1998-1999 –  ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΠΟΝΤΙΚΙΑ

1998 – 1999 – Ο ΠΛΟΥΤΟΣ

1997 – 1998 – ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟΝ ΟΡΕΣΤΗ

1996 – 1997 – Ο ΧΑΡΤΟΠΑΙΚΤΗΣ

Βρώμικες ιστορίες (2016 – 2017)

vromikes

Στην απόφαση για την επανάληψη της παράστασης (σαν «γιορτή» για τα 20χρονά μας) μέτρησε η επιτυχία της, το 2005 στον «Πίσω χώρο».

Ήταν ίδιο το κείμενο, ίδια η σκηνοθεσία, ίδια η εξαιρετική μουσική, ίδιοι οι τρεις ηθοποιοί (οι υπόλοιποι, εξ ίσου καλοί ή και καλύτεροι).

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ όμως δεν ήταν η ίδια.

Σκηνοθετικά «ακυβέρνητη», πολιτικά άχρωμη, χωρίς την εκρηκτική ενέργεια και το δηλητηριώδες χιούμορ εκείνης του ’05.Η καυστική πολιτική σάτιρα, κατάντησε μια κωμωδία με μπινελίκια.Κάποιοι τη βρήκαν διασκεδαστική. Άλλοι, χαριτωμένη.

Κι αυτό είναι παράξενο, γιατί οι θεατές μας – συνήθως – λένε αλήθεια. Ίσως φέτος, να μην ήθελαν να μας στενοχωρήσουν. Τι άλλο;

Ευτυχώς για όλους, δόθηκαν μόνο 27 παραστάσεις.

Συγνώμη.dsc_0294-neo

 

Σκηνοθεσία – διασκευή (και ο κυρίως υπεύθυνος): Νίκος Δαφνής
Έπαιξαν οι ηθοποιοί (με τη σειρά που εμφανίστηκαν στη σκηνή): Πελαγία Αγγελίδου, Γιώργος Χαλεπλής, Νίκος Δαφνής, Γιώργος Γιαννακόπουλος, Νίκος Ντούπης, Κων/να Σαραντοπούλου, Πέτρος Τσαπαλιάρης, Ελένη Δαφνή, Κώστας Κλάδης.
Για τους φωτισμούς φρόντισε ο Χρήστος Τσαμπάς.

Τη φωτογράφιση έκανε η (εξαιρετικά ταλαντούχα) Μαριέτα Ρούσσου.

 

Ερωτικά γράμματα (Το έργο παίχτηκε 2 σεζόν 2012-2014)

 

του  A. R. Gurney

Ένα άντρας, μια γυναίκα και δεκάδες γράμματα που ανταλλάσσουν στο διάστημα μιας 50ετίας (1937-1987).

Μέσα απ’ αυτά (και μόνο) ο θεατής θα παρακολουθήσει τη ζωή τους από τα παιδικά τους χρόνια, την εφηβεία και τα πρώτα ερωτικά τους σκιρτήματα, μέχρι την ενηλικίωση, την σταδιοδρομία, την καριέρα και το ερωτικό πάθος, που κάποια στιγμή θα βιώσουν, έστω  καθυστερημένα. Επιστολές, σημειώματα, κάρτες, τηλεγραφήματα, αλλά και ζωγραφιές, που συνθέτουν το παζλ μιας ολόκληρης ζωής.

Ένα ιδιαίτερο έργο.

Εξαιρετικά τρυφερό και ανθρώπινο, έδωσε την ευκαιρία σε δύο έμπειρους Ηθοποιούς και καλούς φίλους να «επικοινωνήσουν» με ένα απαιτητικό κοινό σε ένα πραγματικό ρεσιτάλ ερμηνειών.

Για πολλούς, ήταν μία από τις καλύτερες παραστάσεις που έχουμε κάνει. Και μάλλον έχουν δίκιο.

Επαναλήφθηκε και την επόμενη περίοδο, όχι γιατί … «έσπαζαν πόρτες» από την προσέλευση του κοινού, αλλά επειδή … μας άρεσε πολύ και επί πλέον … περνούσαμε πολύ καλά.

Σκηνοθεσία – σκηνική επιμέλεια: Νίκος Δαφνής
Μετάφραση: Μαρλένα Γεωργιάδη (η αγαπημένη μας, που «έφυγε» στα μέσα του ’13)

Μουσική επιμέλεια: Πέτρος Γάλλιας

erwtika-grammata

ee22218b80234c30e1599862670f7768_XL