Μήνας: Δεκέμβριος 2016

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΔΑΦΝΗ ΣΤΟ ELA MAZI

Η πορεία του ηθοποιού Νίκου Δαφνή είναι εκτενής και αξιοσέβαστη, το ίδιο και το κύρος του! Οι περισσότεροι τον θυμόμαστε από τις μεγάλες τηλεοπτικές του συμμετοχές, ενώ πλέον ως ιδρυτής του “Θεάτρου Κάτω από τη Γέφυρα” διατηρεί και την ιδιότητα του σκηνοθέτη στις παιδικές παραγωγές του ομώνυμου θιάσου, χωρίς να αποποιείται την ιδιότητα του ηθοποιού στο ίδιο θέατρο.

Ο καταξιωμένος “λειτουργός” του θεάτρου για τη φετινή σεζόν συμμετέχει υποκριτικά στις “Πέντε Σιωπές” που παρουσιάζεται για τρίτη χρονιά και στις “Βρώμικες Ιστορίες” , δυο παραγωγές που απευθύνονται σε ενήλικες, ενώ στη παιδική σκηνή ως σκηνοθέτης επιμελείται της παραγωγής “Η ιστορία του Γάτου που Έμαθε σ’ ένα Γλάρο να Πετάει“.

Για τους ενήλικες, είστε ένας καταξιωμένος ηθοποιός έχοντας συνεργαστεί με ονομαστούς θιάσους, όπως αυτός της Καρέζη, του Χορν κ.α. ενώ είστε ιδιαίτερα γνωστός από τις συμμετοχές σας στη τηλεόραση. Ποια συνεργασία υπήρξε καθοριστική στη διαμόρφωση της ταυτότητάς σας ως ηθοποιός?

Δεν είναι καθόλου εύκολη η απάντηση. Αρχικά, γιατί κάποιοι που εγώ θεωρώ δασκάλους μου, είναι άγνωστοι σ’ αυτό που λέμε «πλατύ» κοινό. Κι αν από το μεγάλο σκηνοθέτη Μίνωα Βολανάκη κατάλαβα τι σημαίνει ακρίβεια (στη σκηνική δράση) απ’ τον θεατράνθρωπο Νίκο Χατζίσκο, κατάλαβα ότι όσο πιο πολύ σέβεσαι το θέατρο, τόσο πιο δύσκολα θα ζήσεις από αυτό. Υπήρξαν βέβαια κάποιοι που θαύμασα ιδιαίτερα. Την Καρέζη, για τη μοναδική αίσθηση του timing, τη Βουγιουκλάκη για την εργατικότητα, τον Αλεξανδράκη για το σκηνικό ήθος του.

Όμως αυτά δεν μαθαίνονται. Ή τα ‘χεις ή δεν τα ‘χεις.

Υπήρξαν βέβαια και αρκετοί (εξαιρετικά πετυχημένοι και «διάσημοι») που μου έδειξαν τι να ΜΗΝ κάνω. Δεν θέλω να τους αναφέρω, αφού και οι ίδιοι, ποτέ δεν κατάλαβαν πόσα μου έμαθαν με την απαράδεκτη συμπεριφορά τους απέναντι σ’ εμένα και στους συναδέλφους μας.

Για τα παιδιά, είστε ευρέως γνωστός ως ο σκηνοθέτης των παραστάσεων για παιδιά που παρουσιάζει το «Θέατρο Κάτω από τη Γέφυρα». Αλήθεια, ποια ιδέα υπηρετεί αυτό το είδος θεάτρου, όπως εσείς το ορίζετε, και ποιες είναι οι προθέσεις σας απέναντι στο θεατρικό κοινό;

Η εμπλοκή μου με το «θέατρο για τα παιδιά», ξεκίνησε το 1981, όταν με άλλους τρεις συνάδελφους ιδρύσαμε τον ιστορικό «Θίασο ‘81».

Από την πρώτη στιγμή δεσμευτήκαμε με αρχές, που δεν προδώσαμε ποτέ. Αυτές οι αρχές διέπουν τη φιλοσοφία της «παιδικής» μας σκηνής.

Η βασικότερη: Το θέατρο δεν προσδιορίζεται, από το τι αρέσει στο κοινό.

Αντίθετα, το θέατρο προσδιορίζει και κατευθύνει το κοινό.

Αρνούμαι να υπάρχει θέατρο για παιδιά και θέατρο για ενήλικες.

Υπάρχει κακό θέατρο και καλό θέατρο (που πιστεύω ότι έντιμα υπηρετώ).

Αν κάποιες παραστάσεις ΠΟΛΥ καλού θεάτρου, μπορούν να τις κατανοήσουν ΚΑΙ παιδιά, τότε τους αξίζει ο χαρακτηρισμός «ΚΑΙ για παιδιά».

Αυτό ίσως να ξεκινάει από την πεποίθηση ότι θεωρώ τα παιδιά ισότιμους πολίτες, που απλά έτυχε να γεννηθούν μετά από μας.

Είναι οι αυριανοί εργαζόμενοι, οι επιστήμονες, οι διανοούμενοι, οι ιερείς, οι έμποροι, οι πολιτικοί, οι … πρωθυπουργοί.

Δεν με ενδιαφέρει να περάσουν τα παιδιά μιάμιση ευχάριστη ώρα, ούτε ποτέ θα τα «γαργαλήσω» για να … χαχανίσουν.

Είμαι περήφανος, που στο Συρανό ντε Μπερζεράκ, εκατοντάδες παιδιά μας ρωτούσαν στο τέλος της παράστασης, αν πειράζει που … έκλαψαν.

Με ενδιαφέρει, σε μιάμιση ώρα να γίνουν τα παιδιά πιο απαιτητικοί θεατές και (όσο είναι δυνατό) πιο καλοί πολίτες.

Συχνά με ρωτούν, τι προσόντα πρέπει να έχει ένας καλλιτέχνης που δρα και εργάζεται στο «χώρο», για να ασχοληθεί και με το «θέατρο για τα παιδιά». Δεν μπορώ να βρω άλλη απάντηση, παρά μόνο αυτήν: Περισσότερα (!!!).

Παρουσιάζετε ανελλιπώς κάθε χρόνο παραγωγές που απευθύνονται σε παιδικό κοινό και είναι εμπνευσμένες από τη ξένη και την ελληνική βιβλιογραφία. Φαίνεται, λοιπόν, ότι δίνεται μεγάλη βαρύτητα στο κοινό αυτό. Ποια ιδέα «κρύβεται» πίσω από αυτήν την επιλογή;

Είναι αλήθεια ότι ποτέ οι συγγραφείς μας δεν είχαν «κίνητρο» για να γράψουν θέατρο για τα παιδιά. Οι ελάχιστες εξαιρέσεις, απλά επαληθεύουν τον κανόνα. Έτσι, παρουσιάζεται το φαινόμενο να μην υπάρχουν καινούργια θεατρικά έργα για παιδιά.

Δεν είναι τυχαίο, που πολλοί θίασοι ανεβάζουν κάθε πέντε-έξι χρόνια τα ίδια έργα (τόσο είναι το διάστημα που το κοινό αλλάζει, λόγω … ηλικίας).

Από την άλλη, ελάχιστοι διαβάζουν πια λογοτεχνία.

Προτιμώ λοιπόν να διασκευάσω ένα σύγχρονο πεζό κείμενο παρά να αναμασώ ένα χιλιοπαιγμένο ρεπερτόριο που δεν έχει τίποτα άλλο να προσφέρει από μια οικονομική επιτυχία (που ποτέ δεν είναι δεδομένη).

Δυστυχώς όμως, πολλές φορές, και αυτό είναι μονόδρομος.

Θα ήθελα – πιστέψτε με – να υπήρχε μια (μικρή έστω) χρηματοδότηση, για να ρισκάρω το ανέβασμα ενός έργου, που να τα αναμετριέται με τους «δράκους» της ΑΛΗΘΙΝΗΣ ζωής. Την ψυχρότητα στις σχέσεις, την ύπαρξη «τρίτου» ανθρώπου, το διαζύγιο, την απόλυση, την ανέχεια, την αποτυχία, την αρρώστια, το θάνατο …

Το λέω και με περνάνε για τρελό. Και ίσως έχουν δίκιο. Αλλά – σας ρωτώ – πόσα παιδιά γνωρίζουν αυτές τις έννοιες πριν τις βιώσουν στην πράξη;

Αυτή η λογική, να φτιάχνουμε ένα αποστειρωμένο περιβάλλον (ροζ ή τυρκουάζ κατά προτίμηση) με δεδομένο και προβλέψιμο «happy end», θεωρώ ότι είναι η ρίζα της αρρώστιας της εποχής μας. Της κατάθλιψης.

Για τη φετινή σεζόν 2016-2017 παρουσιάζεται τη παράσταση « ο Γάτος που έμαθε σε ένα γλάρο να πετά» βασισμένο το πασίγνωστο βιβλίο του Sepúlveda Luis. Τι διδάσκει η ιστορία του γάτου και τι την κάνει τόσο ξεχωριστή;

Βάζει πολλά θέματα αυτό το αριστούργημα του «τρελού» Χιλιάνου.

Το δικαίωμα στη διαφορετικότητα, την πραγματική και άδολη φιλία, την ανάγκη της τέχνης και της ποίησης, της μόνης που μπορεί σήμερα να μας δώσει τα «φτερά» για να πετάξουμε σε κόσμους δίκαιους και ελεύθερους.

Και για τους πιο «ψαγμένους», την καταγγελία των πετρελαϊκών εταιρειών για την καταστροφή που υφίσταται το περιβάλλοντος, εν ονόματι του κέρδους και των άνομων συμφερόντων τους.

Και για να έρθω στα προηγούμενα. Μια παράσταση που αρχίζει με ένα θάνατο, συνεχίζεται με μια κηδεία και τελειώνει με ένα αποχωρισμό.

Φέτος αισίως κλείνετε τα 20 χρόνια λειτουργίας του θιάσου «θέατρο Κάτω από τη Γέφυρα» που πρώτος οραματιστήκατε. Τι σας έχουν διδάξει όλα αυτά τα χρόνια; Ποια σοφία «κουβαλούν»; Ποια είναι τα θεατρικά σχέδιά σας για το μέλλον? Με ποια ιστορία θα καταπιαστείτε;

Πριν είκοσι χρόνια πίστευα ότι μπορώ να κάνω καλύτερο τον κόσμο, αλλά φαίνεται ότι ήταν λίγα για τις ελάχιστες δυνάμεις μου.

Χρειάζεται να προσπαθήσω κι άλλο, αλλά … γέρασα.

Και τώρα, πρέπει – όσο μπορώ – να βοηθήσω αυτούς που θα συνεχίσουν…

Αυτοί, ίσως το πετύχουν. Αλλά κι αν δεν τα καταφέρουν ούτε αυτοί, κι ο κόσμος δεν αλλάξει … τουλάχιστον θα έχουν προσπαθήσει.

Κι αυτό θα τους έχει κάνει καλύτερους τους ίδιους.

Όσο για τα μελλοντικά μου σχέδια και τις ιστορίες που θα καταπιαστώ, τι να σας πω … Τα είκοσι χρόνια … «σοφίας», (κι άλλα 25 πριν) μου έχουν δείξει ότι στο θέατρο δεν υπάρχουν «σχεδιασμοί».

Μόνο ΑΥΤΟΣΧΕΔΙΑΣΜΟΙ, με την προϋπόθεση να έχουμε την υγεία μας.

ΠΗΓΗ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ALPHA 9,89 – Αφιέρωμα για τα 20 χρόνια του θεάτρου

Η Σία Ανδρικάκη & Σπύρος Οικόπουλος υποδέχονται στο στούντιο του ALPHA 9,89 τον Νίκο Δαφνή και την Κωνσταντίνα Σαραντοπούλου σε μία συνέντευξη αφιέρωμα για τη λειτουργία του θεάτρου εδώ και 20 χρόνια.

ΠΗΓΗ

MYPORTNET- Αφιέρωμα στα 20 χρόνια του θεάτρου

Όλος ο καλός ο …κόσμος βρέθηκε την περασμένη εβδομάδα στο θέατρο «Κάτω από την Γέφυρα», στο Νέο Φάληρο. Ο θεατρικός οργανισμός του Νίκου Δαφνή γιόρτασε τα 20 χρόνια συνεχούς λειτουργίας του με ένα «σεμνό» πάρτυ, όπου οι «Ενκαρδία», αλλά και οι ηθοποιοί του θεάτρου με λυρικές αρετές έκλεψαν την παράσταση – κυριολεκτικά. Ο Νίκος Δαφνής, στο κέντρο φωτογραφίζεται εδώ, με τον τ. Βουλευτή Δημήτρη Καρύδη (δεξιά) και τον δημοσιογράφο Νότη Ανανιάδη, στο περιθώριο της γιορτής.

ΠΗΓΗ

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ – Αφιέρωμα στα 20 χρόνια του θεάτρου

Το Θέατρο Κάτω Από τη Γέφυρα γιόρτασε στις 5 Δεκέμβρη του 2016 τα 20ά του γενέθλια σε μια βραδιά γεμάτη αγάπη και συγκίνηση που διοργάνωσε ο Νίκος Δαφνής και οι συνεργάτες του Θεάτρου.

Η γιορτινή ατμόσφαιρα ξεκίνησε από την κεντρική σκηνή του Θεάτρου, όπου οι προσκεκλημένοι παρακολούθησαν ένα βίντεο αφιερωμα στα 20 χρόνια του θεάτρου αλλά και στην προσωπική προσπάθεια του Νίκου Δαφνή να φτιάξει το θέατρο από το μηδέν, σε έναν χώρο που μέχρι το 1996 ήταν μία αποθήκη και η περιοχή άντρο κακοποιών και αντικοινωνικών στοιχείων.

Περιγράφοντας τα γεγονότα εκείνης της εποχής ο Στέλιος Λογοθέτης, πρώην δήμαρχος Πειραιά, ο Χρήστος Αγραπίδης, πρώην Δήμαρχος Πειραιά, ο νύν δήμαρχος Γιάννης Μώραλης, ο υπουργός Θοδωρής Δρίτσας, ο Κώστας Γεωργουσόπουλος ο Βασίλης Καΐλας, και πολλοί άλλοι τόνισαν την επιμονή και την προσωπική προσπάθεια του Νίκου Δαφνή για να κάνει το όραμα του πραγματικότητα και να δημιουργήσει στο Πειραιά μία πύλη πολιτισμού.

Ιδιάιτερα συγκινημενη η Κατερίνα Σκλεπάρη, η τότε πρόεδρος στο Γ΄ διαμέρισμα Πειραιά διηγήθηκε την προσωπική του προσπάθεια περιγράφοντας την περίοδο που ο Νίκος Δαφνής έχτιζε με πολλή, προσωπική εργασία το θέατρο, τονίζοντας όχι μόνο την αφοσίωση του στο έργο του, αλλά και την αυταπάρνηση του, την εξάντληση αλλά και την επιμονή στο στόχο του.

Αμέσως μετά την κοπή της τούρτας οι προσκεκλημένοι ηθοποιοί που πέρασαν και ενσάρκωσαν ρόλους στο θεατρικό σανίδι του ΄΄Θεάτρου κάτω απ΄ τη γέφυρα΄΄ τραγούδησαν μουσικά κομμάτια από θεατρικές παραγωγές, και η σκυτάλη παραδόθηκε στους Encardia δίνοντας έντονο γιορτινό χαρακτήρα στη βραδιά.

Μια μικρή αναδρομή

Το Θέατρο Κάτω από τη Γέφυρα έχει παρουσιάσει τα τελευταία 20 χρόνια μια σειρά από ξεχωριστές παραστάσεις, τόσο στην παιδική του σκηνή, όσο και στην Κεντρική σκηνή και τον πίσω Χώρο: Οι Αλλοπαρμένοι, Η “Μικρασια” “Η Λοκαντιέρα”, “Η Τύχη Της Μαρουλας”, “Ο Πλούτος”, Ο Μανδραγόρας”, “Το Θεριό Του Ταύρου”, Άνθρωποι Και Ποντίκια” “Γράμμα Στον Ορέστη” , Ο Χαρτοπαίκτης, Η Γέρμα, Το Ανοιχτό Ζευγάρι ”, Το “Σπασμένο Παιχνίδι”, είναι μόνο κάποια από αυτά.

Φέτος για τρίτη συνεχή χρονιά παρουσιάζει τις εξαιρετικές «Πέντε Σιωπές» στον πίσω χώρο, τη ‘’Την ιστορία του γάτου που έμαθε σ’ ένα γλάρο να πετάει΄΄ στην παιδική σκηνή, ενώ την Παρασκευή 09 Δεκεμβρίου ξεκινησε το σατιρικό έργο του Barry Keefe, “Βρώμικες ιστορίες”.

ΠΗΓΗ

KULTUROSUPA- Αφιέρωμα στα 20 χρόνια του θεάτρου

Ιδιάιτερα συγκινημένη η Κατερίνα Σκλεπάρη, η τότε πρόεδρος στο Γ΄ διαμέρισμα Πειραιά διηγήθηκε την προσωπική του προσπάθεια περιγράφοντας την περίοδο που ο Νίκος Δαφνής έχτιζε με πολλή, προσωπική εργασία το θέατρο, τονίζοντας όχι μόνο την αφοσίωση του στο έργο του, αλλά και την αυταπάρνηση του, την εξάντληση αλλά και την επιμονή στο στόχο του.
Αμέσως μετά την κοπή της τούρτας οι προσκεκλημένοι ηθοποιοί που πέρασαν και ενσάρκωσαν ρόλους στο θεατρικό σανίδι του ΄΄Θεάτρου κάτω απ΄ τη γέφυρα΄΄ τραγούδησαν μουσικά κομμάτια από θεατρικές παραγωγές, και η σκυτάλη παραδόθηκε στους Encardia δίνοντας έντονο γιορτινό χαρακτήρα στη βραδιά.
Η βραδιά έκλεισε με τις ευχές όλων των προσκεκλημένων το Θέατρο κάτω απο τη γέφυρα να συνεχίσει να λειτουργεί ως πηγή έμπνευσης και πολιτισμού.

ΠΗΓΗ

MYTHEATRO – Αφιέρωμα στα 20 χρόνια του θεάτρου

Το Θέατρο Κάτω Από τη Γέφυρα γιόρτασε στις 5 Δεκέμβρη του 2016 τα 20ά του γενέθλια σε μια βραδιά γεμάτη αγάπη και συγκίνηση που διοργάνωσε ο Νίκος Δαφνής και οι συνεργάτες του Θεάτρου. Προσκεκλημένοι όλοι οι άνθρωποι που βοήθησαν με τον έναν τρόπο ή τον άλλο να στηθεί και να σταθεί το Θέατρο Κάτω από τη Γέφυρα, παράγοντας πολιτισμό, παρά τις πολλές αντιξοότητες και τα προβλήματα που υπήρξαν μέχρι και πρόσφατα.

Κατά τη διάρκεια της βραδιάς, προβλήθηκε βίντεο στο οποίο φίλοι και συνεργάτες μίλησαν για το Νίκο Δαφνή, και την προσπάθεια του να φτιάξει το θέατρο από το μηδέν, σε έναν χώρο που μέχρι το 1996 ήταν άντρο κακοποιών ή αντικοινωνικών στοιχείων. Ανάμεσα σε άλλους ο Βασίλης Καΐλας, ο Στέλιος Λογοθέτης, πρώην δήμαρχος Πειραιά, ο Χρήστος Αγραπίδης, πρώην Δήμαρχος Πειραιά, ο νύν δήμαρχος Γιάννης Μώραλης, ο υπουργός Θοδωρής Δρίτσας, ο Κώστας Γεωργουσόπουλος τόνισαν το πάθος, την επιμονή και την προσωπική προσπάθεια του Νίκου Δαφνή για να κάνει το όραμα του πραγματικότητα.

Οι άνθρωποι που ενεπλάκησαν προσωπικά, είτε στο κομμάτι της γραφειοκρατίας, είτε στο δημιουργικό κομμάτι, θυμήθηκαν δυσκολίες, προκλήσεις, απογοητεύσεις αλλά και μια ακατανίκητη αισιοδοξία και συνεχή μάχη για να ξεκινήσει την πορεία του μια πηγή πολιτισμού στον Πειραιά, εκεί κάτω από τη Γέφυρα. Η Κατερίνα Σκλεπάρη, πρόεδρος στο Γ΄ διαμέρισμα την εποχή που ο Νίκος Δαφνής ξεκινούσε την προσπάθεια του στον Πειραιά, διηγήθηκε μια ιδιαίτερα συγκινητική ιστορία για την περίοδο που ο Νίκος Δαφνής έχτιζε με πολλή, προσωπική εργασία το θέατρο, τονίζοντας όχι μόνο την αφοσίωση του στο έργο του, αλλά και την αυταπάρνηση του, την εξάντληση αλλά και την επιμονή στο στόχο του.

Η βραδιά συνεχίστηκε με την απαραίτητη τούρτα, κρασί και πολλά χαμόγελα, ενώ τη σκυτάλη πήραν ηθοποιοί που τραγούδησαν μουσικά κομμάτια από θεατρικές παραγωγές, και οι Encardia. Με τις ευχές όλων να συνεχίσει το Θέατρο Κάτω από τη Γέφυρα να αποτελεί σημείο αναφοράς και πηγή έμπνευσης και πολιτιστικού έργου για τον Πειραιά και την Αθήνα.

Το Θέατρο Κάτω από τη Γέφυρα έχει παρουσιάσει τα τελευταία 20 χρόνια μια σειρά από ξεχωριστές παραστάσεις, τόσο στην παιδική του σκηνή, όσο και στην Κεντρική σκηνή και τον πίσω Χώρο: Οι Αλλοπαρμένοι, Η “Μικρασια” “Η Λοκαντιέρα”, “Η Τύχη Της Μαρουλας”, “Ο Πλούτος”, Ο Μανδραγόρας”, “Το Θεριό Του Ταύρου”, Άνθρωποι Και Ποντίκια” “Γράμμα Στον Ορέστη” , Ο Χαρτοπαίκτης, Η Γέρμα, Το Ανοιχτό Ζευγάρι ”, Το “Σπασμένο Παιχνίδι”, είναι μόνο κάποια από αυτά.

Φέτος, το θέατρο Κάτω από τη Γέφυρα παρουσιάζει για Τρίτη χρονιά τις εξαιρετικές «Πέντε Σιωπές» τη ”Σολομώντεια Λύση”, την ιστορία του γάτου που έμαθε σ’ ένα γλάρο να πετάει, ενώ προσεχώς ξεκινούν και οι “βρώμικες ιστορίες” το σατιρικό έργο του Barry Keefe.

Χρόνια πολλά Θέατρο Κάτω από τη Γέφυρα!

Φωτογραφίες της Ελπίδας Μουμουλίδου.

ΠΗΓΗ