Μήνας: Φεβρουάριος 2015

1996 – 1997

Την κωμωδία του Μ. Χουρμούζη: «Ο ΧΑΡΤΟΠΑΙΚΤΗΣ»
Η παράσταση μέτρια έως ανεκτή, αν και κάποιοι κριτικοί την επαίνεσαν. Στόχος μας ήταν να δείξουμε τις προθέσεις μας και να επιβιώσουμε.

Ο καλόκαρδος και η μαγική ροδιά (2014-2015)

H … γνωστή «χρυσή ροδιά».

Η παράσταση εξαιρετική. Κυρίως λόγω της πολύ καλής διανομής και του σημαντικού (καινούργιου) στοιχείου της, που ήταν τα υπέροχα σκηνικά της Ελένης Σουμή.

Δυστυχώς, οι εισπράξεις ήταν πολύ μικρότερες των … αναμενομένων.

Σκηνοθεσία: Νίκος Δαφνής
Μουσική: Σάκης Τσιλίκης
Στίχοι: Γιώργος Μεσολογγίτης, Νίκος Δαφνής

Σκηνικά: Ελένη Σουμή

Κοστούμια: Ελένη Σουμή, Νίκος Δαφνής
Χορογραφία: Αρετή Μώκαλη

Έπαιξαν οι ηθοποιοί:

Κώστας Κλάδης, Κωνσταντίνα Σαραντοπούλου, Κώστας Τζαφέρης Γιώργος Γιαννακόπουλος, Οδυσσέας Κιόσογλου, Δανάη Καλαχώρα.
Διαβάστε τις κριτικές από το αθηνόραμα

 

Θεατρικός Οργανισμός «ΚΑΤΩ ΑΠ΄ΤΗ ΓΕΦΥΡΑ»

Θα προσπαθήσουμε παρακάτω να αναφερθούμε, όσο το δυνατόν πιο επιγραμματικά, στα πεπραγμένα μας, από την Κυριακή 9η Φεβρουαρίου 1997, που «ανοίξαμε την αυλαία μας», μέχρι σήμερα, με διάθεση να προβάλλουμε με ρεαλισμό (χωρίς ίχνος ξιπασιάς ή αμετροέπειας) τη δυναμική μας παρέμβαση στον πολιτισμό και στην ψυχαγωγία στην ευρύτερη περιοχή του Πειραιά (και όχι μόνο).

Έτσι, μέχρι σήμερα έχουμε παρουσιάσει:

Εσείς εκεί … κι εμείς εδώ, κάτω απ’ τη γέφυρα ….

Όπως γνωρίζετε, στον Πειραιά η εκρηκτική βιομηχανική, εμπορική, αλλά και οικονομική ανάπτυξη, είχε σαν αποτέλεσμα, όχι μόνο την εξαφάνιση των ελεύθερων χώρων, εξ’ αιτίας της βάναυσης οικοδομικής αξιοποίησής τους, αλλά και τη σοβαρή διαταραχή του κοινωνικού ιστού.

Η μετακίνηση των πιο ευκατάστατων (και – αντικειμενικά – με αρκετά υψηλό μορφωτικό επίπεδο) γηγενών Πειραιωτών προς τα προνομιούχα προάστια, μπορεί ίσως να ερμηνεύσει, όχι όμως και να δικαιολογήσει την «μετάλλαξη» του παλιού – καλού Πειραιά, σε μια  απρόσωπη πόλη με γραφεία, μαγαζιά και πολλές καφετέριες … που κλείνουν νωρίς,

Η Δημοτική Αρχή κάποιες φορές εξάγγειλε κάποιο πολιτιστικό σχεδιασμό, ή την αξιοποίηση κάποιων χώρων, για πολιτιστικούς σκοπούς, που έμεναν στα λόγια ή στα χαρτιά, μέχρι τις επόμενες εκλογές.

Αλλά και όσοι Πειραιώτες θα μπορούσαν εν δυνάμει να στηρίξουν κάποιες ενδιαφέρουσες πολιτιστικές προσπάθειες (θέατρο «Κύβος», του Γεωργιάδη, «θέατρο του Πειραιά», του Βουτέρη κ. ά.)  για κάποιους ανεξήγητους λόγους τις αντιμετώπισαν με απίστευτη αδιαφορία, μέχρι που οι προσπάθειες έσβησαν, ή … μεταδημότευσαν.

Έτσι, σε μια πόλη 250.000 κατοίκων, που κάποτε είχε εννέα θέατρα, οκτώ κινηματογράφους, καμιά δεκαριά πολιτιστικούς συλλόγους και δυο κινηματογραφικές λέσχες, τα τελευταία είκοσι χρόνια έμεινε με :

  1. Το «Βεάκειο», που ο Δήμος το νοικιάζει τα καλοκαίρια, σε οποιοδήποτε θεατρικό ή μουσικό σχήμα το ζητήσει πρώτο…
  2. Το «Δελφινάριο», που ο Δήμος νοικιάζει σε οποιονδήποτε, με μόνο κριτήριο την πλειοδοσία του στη σχετική δημοπρασία …
  3. Το χειμερινό «Κωσταράκος», χαμένο κάπου στα Καμίνια, ικανό να στεγάσει παραστάσεις, πολύ μικρών απαιτήσεων …
  4. Το ιδιωτικό «Αυλαία», σπανίως ανοιχτό και με θεάματα που κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι προάγουν τον πολιτισμό…
  5. Το εμβληματικό Δημοτικό, που επαναλειτουργεί από το 2013 και για την ώρα ψάχνει για τον … καλλιτεχνικό «βηματισμό» του και για την κάλυψη των υπέρογκων εξόδων του…
  6. Και το θέατρο «Κάτω απ’ τη γέφυρα», που επιβιώνει από το 1996 κι έχει κουράγιο να φτάσει μέχρι το 2096 (τουλάχιστον).

 

Αλλά επειδή το 2096 αργεί ακόμα, ας γυρίσουμε στο 1996.

Απ’ τον προηγούμενο χρόνο έψαχνα να βρω ένα χώρο για να κάνω ένα θέατρο στον … Πειραιά (πιστέψτε με, δεν το λέω σαν ανέκδοτο)

Το εκμυστηρεύτηκα στη φίλη μου, την Κατερίνα τη Σκλεπάρη.

Ήταν πρόεδρος στο Γ΄ διαμέρισμα, πολύ έντιμος άνθρωπος και πάλευε για το καλύτερο.

Ήταν Ιούλιος, όταν συναντηθήκαμε κάτω από τη (γνωστή) γέφυρα

Αρχικά, ήθελε να μου δείξει το «χώρο», που πίστευε ότι θα μπορούσε να στεγάσει κάποιες εκδηλώσεις. Μου ζήτησε … προτάσεις και με ρώτησε αν θα ήμουν διατεθειμένος να βοηθήσω.

– Κατερίνα – της λεω – και προτάσεις έχω, και διάθεση για δουλειά και κάτι λίγα λεφτά στην άκρη. Αυτός ο χώρος, μου κάνει … «κάτι». Αν με βεβαιώσεις ότι κανένας – ούτε εσύ – δεν θα μπερδευτεί στα πόδια μου, μπορώ να το κάνω εδώ το θέατρο. Αν το δέχεσαι, αύριο θα έχεις τις προτάσεις μου. Κατάθεσέ τις στο Δ.Σ.. Κι αν συμφωνήσουν ομόφωνα, να καταθέσετε την απόφασή σας στο Δ.Σ. του Δήμου και να ζητήσετε δημοπρασία. Τα άλλα, ΟΛΑ ΤΑ ΑΛΛΑ, ασ’ τα σε μένα.

 

Εκείνη την εποχή, δήμαρχος ήταν ο Λογοθέτης.

Ο Στελάρας, ο Αγωνιστής. Τον είχα γνωρίσει στο Πολυτεχνείο το Νοέμβρη του ’73. Μετά τον είδα δήμαρχο στην Κοκκινιά και τον καμάρωσα. Μετά δήμαρχο στον Πειραιά και τον λυπήθηκα.

Πήγα και τον βρήκα. Το και το του λέω. Αυτό έχω στο μυαλό μου.

Προχώρα Νικόλα – μου λέει ο Στέλλιος – κι όσο μπορώ θα βοηθήσω.

Και … προχώρησα.

 

Ο Στέλιος δεν βοήθησε. Κι όσο το σκέφτομαι, ίσως να έκανε ζημιά.

Γιατί αν στη θέση του ήταν ένας άγνωστος ή εχθρικός δήμαρχος (όπως ο Μιχαλολιάκος για παράδειγμα) θα το «έψαχνα» πολύ και θα έβρισκα τα προβλήματα και του χώρου και του συμβολαίου που υπέγραψα (που ακόμα δεν έχουν λυθεί) και ίσως σταματούσα, όσο ήταν καιρός.

 

Παρένθεση (για την ιστορία) : Αυτοί που βοήθησαν, ήταν ο Σταύρος Νανίδης, ο Χρήστος Ψωμάς και  αργότερα, ο Χρήστος Αγραπίδης, ο ευγενικός άνθρωπος, που επιμένει να υποστηρίζει ότι είναι … δεξιός. Χωρίς τον Αγραπίδη, το θέατρο θα είχε «πεθάνει» από το 2000.

 

Με το Λογοθέτη και τη Σκλεπάρη, θέλαμε να φτιάξουμε ένα «σπίτι» για την Τέχνη, το Θέατρο, τη Μουσική, την Ποίηση, τη Λογοτεχνία.

Το πιστεύαμε ΤΟΤΕ και θα το κάναμε.

Έναν (και μοναδικό, δυστυχώς ακόμη) πολυχώρο πολιτισμού στην πόλη.

Ποιος υπολόγιζε, ότι οι Πειραιώτες είχαν άλλα «ζητούμενα».

Ποιος φανταζόταν την Κατερίνα να γυρίζει σπίτι της και το Στέλιο (ευάλωτο πάντα σε κάθε λογής λαμόγιο) να φεύγει «λασπωμένος».

 

Έμεινα μόνος, να παλεύω με τους «δράκους» της γέφυρας, που χρόνια βολεμένοι στο σκοτάδι, θυμώσανε που είχα … ανάψει τα φώτα.

Πρεζάκια που χάσανε ο στέκι τους, πρεζέμποροι που χάσανε την πελατεία τους, τσαντάκηδες, περιθωριακοί και ύποπτοι άστεγοι.

Αλλά και άνθρωποι της νύχτας ενδιαφέρθηκαν και προσπάθησαν να με πείσουν με «ζεστά» επιχειρήματα, να φύγω για να το κάνουν σκυλάδικο. Τον Ιούνιο του 2007 έβαλαν φωτιά στο θέατρο.

Αλλά εγώ δεν έφυγα.

 

Στο «Ιστορικό», αν σας ενδιαφέρει, αναφέρονται όσο το δυνατόν πιο επιγραμματικά, τα πεπραγμένα μας, από την Κυριακή 9 Φλεβάρη του ‘97, που «ανοίξαμε την αυλαία μας», μέχρι σήμερα.

Με ρεαλισμό και χωρίς ίχνος ξιπασιάς ή αμετροέπειας, θεωρούμε ότι το θέατρο «Κάτω απ’ τη γέφυρα» είναι πια μια έγκυρη και καταξιωμένη στέγη πολιτισμού, που επιβίωσε μακριά από κυκλώματα και παρεμβάσεις, με πολλή δουλειά, καλή διαχείριση και με σεβασμό στις υποχρεώσεις του έναντι των συνεργατών, των εργαζομένων, αλλά και έναντι της πολιτείας.

 

Εύχομαι να συνεχίσει έτσι, ακόμα κι όταν θα πάψω να υπάρχω εγώ.

Νίκος Δαφνής

Εργάτης του θεάτρου και Πειραιώτης

 

Υ.Γ. Υπάρχει και μια «πληγή» που θα με πονάει πάντα.

Αρκετούς μήνες πριν γίνει το θέατρο, είχα ιδρύσει το «Θεατρικό οργανισμό «Κάτω απ’ τη γέφυρα». Ήταν αστική μη κερδοσκοπική εταιρία και όνειρό μου ήταν να λειτουργήσει σαν … κολεκτίβα.

Όλοι οι εργαζόμενοι (ηθοποιοί, τεχνικοί και προσωπικό) να συμμετέχουν στη λήψη των αποφάσεων, στα έξοδα και στα έσοδα.

Αυτό, δεν κατάφερα να το «εμπνεύσω» όταν έπρεπε.

Μετά ήταν μάταιο να το προσπαθώ, αφού όλα είχαν αλλάξει.

Ίσως το καταφέρει αυτός (ή αυτή) που θα συνεχίσει μετά από μένα.

ΔΥΟ – Σπύρος και Τάσος Λούκος (2015)

 

ΘΕΜΑ :«ΔΥΟ – Σπύρος και Τάσος Λούκος»

 

Σάββατο 1 Απριλίου

   

Οι ΔΥΟ (Σπύρος και Τάσος Λούκος ) δημιουργήθηκαν το 2010 και με βασικό τους όχημα τις κιθάρες και τις φωνές τους δημιούργησαν έναν ξεχωριστό ακουστικό ήχο, ο οποίος καθορίζει την ιδιαίτερη αισθητική των εμφανίσεών τους. Κάθε τους παράσταση αποτελεί μια μοναδική διαδρομή που ενώνει είδη κι εποχές.

Το αστικό blues συναντά τον Χατζιδάκι, και η δεκαετία του ’70 την σύγχρονη τραγουδοποιΐα.

 

Το Σάββατο 01/4/17 οι ΔΥΟ σας προσκαλούν στο ατμοσφαιρικό μπαρ του Θεάτρου Κάτω από τη Γέφυρα.
*Ώρα προσέλευσης: από 23.00 – Ώρα έναρξης 23.20. Είσοδος ελεύθερη – ελάχιστη κατανάλωση 6€

 

ΘΕΑΤΡΟ  «ΚΑΤΩ ΑΠ’ ΤΗ ΓΕΦΥΡΑ»

Πλατεία ηλεκτρικού σταθμού Ν. Φαλήρου

Τηλέφωνο κρατήσεων 210 4816200,

τηλ.&φαξ  210 4816207

e-mail:  info@katoapotigefyra.gr

site:  www.katoapotigefyra.gr

fb: ΘΕΑΤΡΟ ΚΑΤΩ ΑΠ’ ΤΗ ΓΕΦΥΡΑ

 

Πέντε σιωπές (3ος χρόνος)

ΠΕΝΤΕ ΣΙΩΠΕΣ

Της Shelagh Stephenson
(σε μετάφραση της Ελένης Ρεπούσκου)
Μια οικογένεια … τέσσερις σιωπές.
Και μια πέμπτη … Η ΔΙΚΗ ΣΟΥ.
Τρίτη επανάληψη (!!!) κι ακόμα μεγαλύτερη επιτυχία. Η παράσταση όμως άρχισε να «κουράζεται».
Και να ΜΑΣ κουράζει αφόρητα. Οι καταστάσεις που βιώναμε δεν έβγαιναν με τον «αυτόματο πιλότο».
Έτσι, μέχρι αυτή τη στιγμή που γράφεται αυτό το κείμενο, η τέταρτη
επανάληψη, φαντάζει «εφιάλτης».
Και – όλα δείχνουν ότι – … δεν θα γίνει.


Είπαν για εμάς…….. 

Πέντε σιωπές. Δέκα. Εκατό σιωπές. Χίλιες. Στη φασαρία των δρόμων, στων σπιτιών τις συνευρέσεις, στα φωτισμένα γήπεδα των συναυλιών… αφουγκράζεσαι τον ήχο της σιωπής. Παντού. Εκκωφαντική σιωπή… όπως κι ο φόβος που την γεννάει. Ναι. Φοβάσαι. Φοβάσαι να μιλήσεις αληθινά για σένα. Φοβάσαι να ακούσεις τον άλλον. Φοβάσαι να καταγγείλεις. Φόβος. Απ’ την οικογένεια, απ’ το Σχολείο, απ’ το Κράτος, απ’ τη Θρησκεία, απ’ τα Μέσα Επικοινωνίας, απ’ την Πολιτική, απ’ τις Ιδεολογίες. Φόβος. Η βασική αιτία της σιωπής. Κονταίνει τους ανθρώπους τόσο φόβος, αδειάζει τα βλέμματα, μικραίνει τις κινήσεις, κι αρχίζουν ψιθυρίσματα και λειψές ανάσες κι άρρωστες ζωές. Ναι. Ο φόβος… γέμισε το δωμάτιο… γέμισε τον κόσμο όλο… η ώρα της σιωπής… για πόσο θα αφήσουμε να μας φοβίζει αυτός ο φόβος;
«Πρόκειται για το σχεδόν ντοκιμαντερίστικο δοκίμιο πάνω στην ενδοοικογενειακή βία με κύριο πυρήνα την αιμομιξία. Ένας πατέρας που με τη βιασμένη σιωπή της συζύγου του βιάζει τις δύο κόρες του. Όχι, το έργο δεν σκανδαλοθηρεί, δεν κραυγάζει, δεν επιθυμεί να προκαλέσει τον οίκτο, καταγράφει και συνάμα διαπιστώνει το γνωστό σύνδρομο της κοινωνικής ενοχής δια της αιδήμονος σιωπής. Μια υποδειγματική παράσταση».
(Κώστας Γεωργουσόπουλος)

 

«Το έργο της Στίβενσον θέλει να κάνει τα άηχα ηχηρά και ορατά τα αόρατα, με την κατά πρόσωπο ανάκλαση του θύματος πάνω στη δική μας αθωότητα κι απερισκεψία. Αγωνίζεται με δυο λόγια να διαλύσει τη σιωπή, πράγμα διόλου εύκολο εφόσον το αστικό θέατρο διαθέτει ως γνωστόν εξαιρετική ηχομόνωση και δοκιμασμένες δικλίδες ασφαλείας σε παρόμοια ζητήματα. Σε κάθε περίπτωση αυτή είναι η κατάληξη: η δική μας σιωπή, η ακινησία μας, ηαβελτηρία να δούμε τη βία ως απειλή της ανθρωπιάς και της ησυχίας μας». (Γρηγόρης Ιωαννίδης)

 

Layout 1

 

«Στο Θέατρο κάτω από τη γέφυρα δίνεται ένα ομόλογης διάνοιας έργο, οι Πέντε σιωπές». (Λέανδρος Πολενάκης)

 

 

KATIA SOTIRIOU

«Είναι μια συγκλονιστική στιγμή, από τις πιο δυνατές θεατρικές εμπειρίες που μπορεί να βιώσει ο θεατής που πάσχει με τις ηρωίδες,αλλά ξαφνικά τίθεται και ενώπιον της δικής του ευθύνης, με τη σιωπή της καθημερινότητάς του. Αυτό το φορτίο, σε ακολουθεί για πολύ μετά την παράσταση, και αυτός είναι ένας λόγος όχι απλά συγχαρητηρίων σε όλη την ομάδα της παράστασης, αλλά ενός μεγάλου ευχαριστώ». (Κάτια Σωτηρίου)

 

VIVA

Δείτε το trailer

mikro arxeio 2

 

 

 

Big Baby (2015)

Η Λιζ και η Νταίϊζη ζουν σε μια πολυκατοικία κάποιας καλής συνοικίας του κέντρου, κάποιας μεγαλούπολης. Δέχονται την επίσκεψη ενός νέου άντρα, του Άλεξ, ο οποίος ισχυρίζεται πως είναι κάποιος που δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι… όταν θα φύγει έτσι απότομα όπως ήρθε, οι ζωές των δύο γυναικών θα έχουν αλλάξει για πάντα.Read More